Ka biseda që nuk mbeten në kufijtë e një interviste. Ato shtrihen më tej, si një jehonë që prek mënyrën si e kuptojmë botën përreth nesh. Episodi i 49-të i Podcast Univlora ishte pikërisht një prej tyre , një takim ku shëndeti mjedisor nuk u trajtua si koncept akademik, por si një realitet që na prek çdo ditë, shpesh pa e vënë re. Në qendër të kësaj bisede ishin tre figura akademike që, secili në mënyrën e vet përfaqëson një dimension të ndryshëm të së njëjtës përgjegjësi. Prof. Jerina Jaho, Prof. Luçiano Balilaj dhe Prof. Fatjona Kamberi. Prof. Jerina Jaho solli në diskutim një qasje të matur dhe analitike, duke e vendosur theksin te nevoja për edukim të vazhdueshëm dhe ndërgjegjësim publik. Në fjalët e saj, seminaret nuk janë thjesht ngjarje kalendarike, por hapësira ku formësohet një mënyrë e re të menduari për shëndetin, një mënyrë që nuk e ndan njeriun nga mjedisi, por i sheh si të pandashëm. Prof. Luçiano Balilaj e zgjeroi këtë perspektivë duke e çuar diskutimin drejt realiteteve konkrete,ndotja, uji, ajri, mbetjet dhe ndryshimet klimatike nuk janë më çështje teorike. Ato janë faktorë të përditshëm që ndikojnë drejtpërdrejt në shëndetin e popullatës. Në thelb të qasjes së tij qëndronte një ide e thjeshtë, por e fortë, shëndeti publik nuk mund të kuptohet pa shëndetin e mjedisit. Ndërsa Prof. Fatjona Kamberi edhe pse jo prezent në këtë Pod cast përfaqëson boshtin institucional dhe kërkimor të kësaj vizioni. Si drejtuese e Qendrës së Kërkimit Shkencor të Shëndetit Publik, ajo e vendos kërkimin shkencor në një terren më të gjerë se laboratori: në bashkëpunim, në projekte ndërkombëtare dhe në dialog me institucione globale, përfshirë edhe World Health Organization. Në qasjen e saj, shkenca nuk është vetëm prodhim i dijes, por menaxhim i saj në shërbim të shoqërisë. Këto tre zëra, ndonëse të ndryshëm në fokus, ndërtojnë së bashku një narrativë të vetme: shëndeti mjedisor nuk është luks akademik, por domosdoshmëri shoqërore. Dhe më shumë se kaq, është një përgjegjësi që kërkon bashkëpunim mes universiteteve, institucioneve dhe komunitetit. Në këtë kuadër, Qendra e Kërkimit Shkencor të Shëndetit Publik nuk shfaqet thjesht si strukturë, por si një hapësirë ku kjo përgjegjësi merr formë konkrete. Ajo bëhet vendi ku dija nuk ruhet, por shpërndahet; ku kërkimi nuk mbyllet, por hapet; ku shkenca nuk flet për veten, por për jetën e përditshme të njerëzve. Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron edhe kuptimi i vërtetë i këtij podcasti, jo në informacionin që transmeton, por në mënyrën si na detyron të rimendojmë marrëdhënien tonë me mjedisin. Sepse shëndeti mjedisor nuk është një temë mes shumë të tjerave por sfondi i padukshëm mbi të cilin ndërtohet vetë jeta jonë.
