Në agimet e buta të mitologjisë, kur ndjenjat ende kërkonin një formë për t’u rrëfyer dhe fjala sapo kishte nisur të zbulojë peshën e saj, lindi ajo që do t’i jepte dashurisë një zë të qëndrueshëm dhe poezisë një frymë të përjetshme: Erato, muza e poezisë lirike dhe e dashurisë. E bija e Zeus dhe Mnemosyne, Erato nuk erdhi si një rrufe që trondit, por si një dritë e ngrohtë që përhapet pa zhurmë. Në të, dashuria nuk ishte një shpërthim i çastit, por një ndjenjë që rritet, që mbetet, që kërkon të gjejë rrugë për të dalë në dritë përmes fjalës. Ajo ishte ajo dridhje e lehtë që lind në kraharor kur një ndjenjë bëhet më e madhe se vetja dhe kërkon të thuhet, por ende nuk di si. Thuhej se Erato mbante në duar një lirë të vogël, më të heshtur se ajo e muzave të tjera, por më të thellë në ndikim. Tingujt që dilnin prej saj nuk dëgjoheshin gjithmonë me veshë, por ndiheshin si një kujtim i largët, si një mall që nuk ka emër. Nën dritën e Apollo, ajo nuk kërkonte të shkëlqente më fort se të tjerat por vetëm të prekte më thellë. Dhe në këtë prekje të heshtur, ajo frymëzoi njerëzit.Ajo ishte pranë poetëve të parë që guxuan të shkruanin për dashurinë jo si një histori heroike, por si një përjetim të brendshëm. Thuhet se hijen e saj e ndjeu Sappho, poetja e ishullit të Lesbosit, vargjet e së cilës dridhen edhe sot nga një ndjenjë aq e pastër sa duket sikur nuk i përket kohës. Në çdo fjalë të saj, dashuria nuk është e thënë me zë të lartë, por pëshpëritet pikërisht siç do ta donte Erato.Ajo preku edhe Anacreon, që e ktheu dashurinë dhe kënaqësinë e jetës në këngë të lehta, por të mbushura me një ndjenjë që nuk është kurrë sipërfaqësore. Edhe kur vargjet e tij duken të thjeshta, aty fshihet ajo lojë e ëmbël mes dëshirës dhe kujtimit, një hapësirë ku Erato ndihet si në shtëpinë e saj. Më vonë, në epoka të tjera, fryma e saj nuk u zhduk. Ajo u shfaq në elegancën e vargjeve të Ovid, ku dashuria merr forma të shumta, herë e zjarrtë, herë e ndërlikuar, por gjithmonë e gjallë. Në çdo letër, në çdo rrëfim, ndjehet një prani që e shtyn fjalën të bëhet më intime, më njerëzore. Por Erato nuk i përkiste vetëm poetëve të mëdhenj. Ajo ishte edhe pranë atyre që nuk lanë emër në histori , pranë një vajze që shkruan një letër që nuk do ta dërgojë kurrë, pranë një djali që gjen një varg në mendje dhe nuk e kupton nga i erdhi. Ajo ishte në çdo fjalë të pathënë, në çdo ndjenjë që kërkon të marrë formë.Forca e saj nuk qëndronte në madhështi por në afërsi. Ajo nuk e bënte dashurinë më të madhe por më të kuptueshme. Nuk e kthente në mit por në përvojë që mund të ndihet nga kushdo. Dhe ndoshta, edhe sot, kur një varg të prek pa e ditur pse, kur një fjali e thjeshtë të mbetet në mendje më gjatë se sa duhet, është ajo, Erato që kalon lehtë pranë teje, duke të kujtuar se dashuria, kur bëhet poezi, nuk është më vetëm një ndjenjë e përjetuar… por një gjurmë që mbetet, një kujtesë që nuk shuhet, një mënyrë e heshtur për të qenë i gjallë.
