Është një pyetje që rrallë ia bëjmë vetes, por mjafton të vijë korriku dhe gushti për të kuptuar se diçka do të mungonte. Do të mungonin rrugët e zbukuruara me lule, tingujt e muzikës që dëgjohen deri vonë në mbrëmje, emocionet që lexohen në sytë e prindërve dhe buzëqeshjet e njerëzve që mblidhen për të ndarë gëzimin e dy të rinjve që vendosin t’i japin njëri-tjetrit premtimin më të rëndësishëm të jetës. Vera nuk është vetëm stina e diellit dhe e detit. Ajo është edhe stina kur dashuria bëhet festë, kur familjet bashkohen, kur miq që nuk janë parë prej vitesh ulen sërish në të njëjtën tryezë dhe kur një ceremoni martesore shndërrohet në një kujtesë të bukur se, pavarësisht ritmit të vrullshëm të kohës sonë, ka ende vlera që mbeten të pandryshuara. Ndoshta kjo është arsyeja pse sezoni i dasmave nuk është thjesht një periudhë e vitit. Ai është një gjendje shpirtërore. Është koha kur shtëpitë mbushen me njerëz, kur valixhet hapen për të pritur të afërm që vijnë nga larg, kur nënat nxjerrin me kujdes nga dollapët stolitë e ruajtura për raste të veçanta dhe kur gjyshërit, me një buzëqeshje të qetë, shohin të përsëritet cikli i jetës që ata vetë e kanë përjetuar dikur. Një dasmë nuk është thjesht një organizim i bukur, një fustan i bardhë apo një sallë e mbushur me lule. Ajo është dita kur dy njerëz zgjedhin ta lidhin jetën me besim, duke e ditur se dashuria nuk mbahet gjallë nga emocionet e një dite, por nga durimi, mirëkuptimi dhe vendimi për ta zgjedhur njëri-tjetrin edhe në ditët kur jeta nuk është festë. Në të vërtetë, ajo që festohet nuk është vetëm dashuria e çiftit. Festohet besimi se familja vazhdon të jetë bërthama më e rëndësishme e shoqërisë, se shtëpia nuk ndërtohet me mure, por me mirëkuptim, se lumturia nuk matet me madhështinë e ceremonisë, por me aftësinë për të ndarë jetën me dikë që e zgjedh çdo ditë, edhe kur emocionet e fillimit zëvendësohen nga përgjegjësitë e përditshme. Kohët kanë ndryshuar dhe bashkë me to kanë ndryshuar edhe dasmat. Dikur ato organizoheshin në oborret e shtëpive, nën hijen e hardhive ose në sheshet e fshatit, ku çdo fqinj sillte diçka nga vetja dhe ku gëzimi nuk kishte nevojë për skenar. Sot gjithçka është më moderne, më elegante, më e kuruar deri në detajin më të vogël. Sallat janë madhështore, lulet vijnë nga vende të largëta, fotografët fiksojnë çdo sekondë dhe rrjetet sociale e transmetojnë festën në kohë reale. Megjithatë, asgjë nga këto nuk do të kishte kuptim nëse do të mungonte emocioni i vërtetë. Sepse një dasmë mbahet mend për lotin që rrëshqet në faqen e nënës kur sheh vajzën ose djalin të nisë një jetë të re, për dorën e babait që e shtrëngon pak më fort në çastin e ndarjes, për përqafimin e gjyshes që bekon pa zhurmë, për fëmijët që vrapojnë mes tavolinave dhe për miqtë që këndojnë sikur të gjithë janë pjesë e së njëjtës familje. Janë këto çaste që nuk kushtojnë asgjë, por që mbeten të paçmueshme.Në një kohë kur flitet gjithnjë e më shumë për vetminë, për marrëdhëniet e brishta dhe për vështirësinë e njerëzve për të ndërtuar lidhje të qëndrueshme, çdo dasmë është një kujtesë se dashuria nuk është një përrallë e përkryer. Ajo është një zgjedhje e përditshme, një përkushtim që kërkon durim, respekt, falje dhe aftësinë për të ecur së bashku edhe kur rruga bëhet e vështirë. Ndoshta për këtë arsye largohemi gjithmonë nga një dasmë me një ndjesi të mirë, edhe kur jemi vetëm të ftuar. Për disa orë harrojmë lajmet që na rëndojnë, ritmin e vrullshëm të jetës dhe shqetësimet e përditshme. Bëhemi dëshmitarë të lindjes së një familjeje të re dhe, pa e kuptuar, rifitojmë besimin se bota vazhdon të ndërtohet mbi ndjenja të thjeshta, por të fuqishme. Prandaj vera nuk është vetëm stina e pushimeve. Ajo është stina e premtimeve, e bashkimeve dhe e fillimeve të reja. Është koha kur dashuria del nga intimiteti i dy zemrave dhe bëhet festë për të gjithë, duke na kujtuar se lumturia është gjithmonë më e bukur kur ndahet me njerëzit që duam. Sepse, një verë pa dasma do të ishte më e qetë, por do të ishte edhe më e varfër në emocione. E një verë me dasma është një stinë që na kujton se, pavarësisht gjithçkaje që ndryshon, njeriu do të vazhdojë gjithmonë të besojë te dashuria, te familja dhe te premtimet që lindin nga shpresa për një të nesërme të përbashkët.
