Nëse këto rreshta kanë mbërritur deri te ti, ndoshta nuk është rastësi. Ndoshta je në një nga ato periudha të jetës kur brenda teje jetojnë shumë pyetje njëkohësisht. Ndoshta ndonjëherë ndihesh i sigurt dhe plot energji, ndërsa herë të tjera të duket sikur askush nuk arrin të kuptojë atë që po ndodh në mendjen dhe në zemrën tënde. Ndoshta je duke kërkuar përgjigje, ose ndoshta je thjesht duke kërkuar veten. Dhe kjo është krejtësisht normale. Adoleshenca është një nga udhëtimet më të bukura, por edhe më të ndërlikuara që përjeton njeriu. Është një stinë e veçantë e jetës, ku çdo ditë sjell diçka të re: një emocion të panjohur, një mendim që të sfidon, një ëndërr që lind, një zhgënjim që dhemb, një fitore që të mbush me gëzim ose një pyetje që kërkon kohë për të gjetur përgjigjen e saj. Shpesh të rriturit flasin për adoleshencën si për një moshë kalimtare, si për një urë që duhet kaluar për të mbërritur në botën e të rriturve. Por e vërteta është se adoleshenca nuk është thjesht një urë. Ajo është një botë më vete. Një botë ku ndërtohen ëndrrat e para të mëdha, ku lindin pasionet, ku formohen bindjet, ku krijohen miqësitë më të forta dhe ku zemra mëson të njohë emocionet e saj më të thella. Ndoshta ka ditë kur ndihesh i fortë dhe i pathyeshëm. Ditë kur mendon se mund të pushtosh botën. Por ndoshta ka edhe ditë të tjera, kur një fjalë e thënë pa mend, një kritikë, një refuzim apo një zhgënjim të bën të dyshosh tek vetja. Ka momente kur pasqyra nuk të pëlqen, kur krahasohesh me të tjerët, kur mendon se nuk je mjaftueshëm i bukur, mjaftueshëm i zgjuar, mjaftueshëm i talentuar apo mjaftueshëm i rëndësishëm. Në ato çaste dua të ndalosh për një moment dhe të kujtosh diçka të rëndësishme: Ti nuk je një garë me askënd. Nuk ke lindur për të qenë kopja e dikujt tjetër. Nuk ke ardhur në këtë botë për të jetuar sipas pritshmërive që të tjerët kanë ndërtuar për ty. Jeta jote ka ritmin e saj, rrugën e saj dhe historinë e saj. Ka njerëz që do të arrijnë disa gjëra para teje dhe të tjerë që do t’i arrijnë më vonë. Por kjo nuk e zvogëlon vlerën tënde. Jetojmë në një kohë kur është bërë shumë e lehtë të krahasosh veten me të tjerët. Çdo ditë ekranet mbushen me buzëqeshje perfekte, me suksese të shpejta, me jetë që duken pa probleme. Por ajo që shohim është vetëm një fragment i vogël i realitetit. Pas çdo buzëqeshjeje fshihen pasiguri. Pas çdo suksesi fshihen përpjekje. Pas çdo historie fshihen beteja që shpesh askush nuk i sheh. Mos e mat jetën tënde me pamjet e jetës së të tjerëve. Matja e vetes me standardet e botës është një rrugë që shpesh të largon nga vetja. Ndërsa njohja e vetes është një rrugë që të afron me lumturinë. Ky libër nuk është shkruar për të të treguar se çfarë duhet të mendosh. Nuk është shkruar për të të gjykuar, për të të vendosur rregulla apo për të të thënë se si duhet të jetosh. Ka mjaft zëra në botë që përpiqen ta bëjnë këtë. Ky libër është shkruar për të të shoqëruar. Për të ecur pranë teje në disa nga pyetjet që ndoshta i mban vetëm për vete. Për të të ndihmuar të kuptosh më mirë emocionet që ndonjëherë duken të pashpjegueshme. Për të të treguar se pasiguritë nuk janë shenjë dobësie. Se gabimet nuk janë fundi i rrugës. Se dështimet nuk janë prova e mungesës së vlerës. Dhe se askush nuk ndërton një personalitet të fortë pa kaluar më parë nëpër sprova. Mund të vijë një ditë kur do të ndihesh i vetmuar mes shumë njerëzve. Një ditë kur do të mendosh se askush nuk të kupton. Një ditë kur do të kesh frikë nga e ardhmja ose do të ndihesh i humbur mes shumë zgjedhjeve. Kur të ndodhë kjo, mos harro se edhe stuhitë më të forta kalojnë. Asnjë ndjenjë nuk zgjat përgjithmonë. Asnjë vështirësi nuk është e përjetshme. Asnjë rrugë nuk mbetet e errët përherë. Ka gjithmonë një agim pas natës dhe ka gjithmonë një mundësi e re pas çdo pengese. Dhe mbi të gjitha, mos harro se nuk je vetëm. Miliona të rinj në mbarë botën kalojnë të njëjtat dilema, të njëjtat pasiguri, të njëjtat frikëra dhe të njëjtat shpresa. Ajo që po ndien sot nuk të bën të çuditshëm. Të bën njerëzor. Ndoshta nuk do t’i gjesh të gjitha përgjigjet në këto faqe. Asnjë libër nuk mund t’i japë të gjitha përgjigjet që kërkon zemra e një njeriu. Por shpresoj që të gjesh diçka më të rëndësishme: guximin për të vazhduar kërkimin. Guximin për të besuar tek vetja edhe kur të tjerët dyshojnë. Guximin për të mbrojtur ëndrrat e tua edhe kur ato duken të largëta. Guximin për të pranuar gabimet pa u dorëzuar para tyre. Guximin për të qenë i ndryshëm në një botë që shpesh kërkon ngjashmëri. Dhe guximin më të madh nga të gjithë: të jesh vetvetja. Sepse në fund të fundit, nuk ka rëndësi sa njerëz do të duartrokasin për ty në jetë, nëse ti humbet lidhjen me atë që je. Nuk ka rëndësi sa herë do të përpiqesh të përshtatesh me pritshmëritë e të tjerëve, nëse për ta bërë këtë duhet të fshehësh shpirtin tënd. Jeta është shumë e shkurtër për të jetuar si dikush tjetër. Prandaj ec përpara me besim. Mos ki frikë nga pyetjet. Mos ki frikë nga gabimet. Mos ki frikë nga rruga që ke përpara. Çdo përvojë do të lërë gjurmën e saj në karakterin tënd. Çdo sfidë do të të mësojë diçka. Çdo ëndërr do të të tregojë një drejtim. Dhe një ditë, kur të shohësh pas gjithë rrugën e përshkuar, ndoshta do të kuptosh se arritja më e madhe nuk ka qenë të bëheshe më i fortë, më i suksesshëm apo më i admiruar. Arritja më e madhe do të ketë qenë se, mes gjithë zhurmës së botës, mes gjithë krahasimeve, pritshmërive dhe paragjykimeve, ti gjete forcën për të dëgjuar zërin tënd. Dhe duke e dëgjuar atë zë, pak nga pak, ditë pas dite, u bëre personi që ishe i destinuar të bëheshe. Vetvetja.
Autore Marieta Merkuri. Pjese nga libri “Psikologjia e adoleshentit “
