Në mëngjeset e qytetit modern, ku gjithçka duket e njëjtë dhe e përsëritur, autobusët nisen me të njëjtin nxitim të përditshëm, njerëzit ecin me hapa të shpejtë sikur koha t’i ndjekë nga pas pa u dhënë mundësi të ndalen, ndërsa zhurma e trafikut dhe e qytetit krijon një sfond të pandërprerë që e bën jetën të duket si një ritëm automatik, ku çdo ditë ngjan me tjetrën pa shumë ndryshim. Marko ishte një prej atyre njerëzve që jetonte brenda këtij ritmi pa e vënë re se si dita po i rrëshqiste mes duarve, sepse çdo mëngjes ai zgjohej, shkonte në punë, kryente detyrat e tij, kthehej në shtëpi i lodhur dhe e mbyllte ditën me një ndjenjë të paqartë boshllëku që nuk dinte ta shpjegonte, por që ishte bërë pjesë e zakonshme e jetës së tij. Një ditë të zakonshme pune, në zyrën ku ai punonte u shpërnda një pyetësor i thjeshtë që përmbante disa pyetje mbi kënaqësinë në punë, marrëdhëniet me kolegët dhe ndjesinë e përgjithshme për jetën profesionale, dhe megjithëse shefi e paraqiti si diçka formale që do të merrte vetëm pak minuta, për Markon ato minuta u kthyen në një ndalesë të papritur brenda rrjedhës së tij të përditshme. Pyetja e parë dukej e zakonshme, por e vështirë njëkohësisht, sepse kërkonte të shprehej nëse ishte i kënaqur me punën e tij, dhe ndërsa ai mbante stilolapsin në dorë, për herë të parë pas një kohe të gjatë u ndal të mendojë seriozisht se çfarë do të thoshte realisht “kënaqësi”, nëse ajo lidhej me pagën, me orët e punës, apo me ndjenjën e brendshme që ai kishte humbur diku mes rutinës. Kur arriti te pyetja tjetër, e cila e pyeste nëse ndihej i vlerësuar në vendin e punës, ai ngriti sytë për një çast nga dritarja dhe pa njerëzit që kalonin me nxitim në rrugë, ndërsa brenda tij u krijua një heshtje e çuditshme, sepse nuk ishte i sigurt nëse përgjigjja e tij duhej të ishte po apo jo, duke kuptuar se ndoshta nuk kishte menduar kurrë seriozisht për këtë ndjesi. Dhe kur lexoi pyetjen e fundit, e cila e pyeste nëse puna e tij kishte kuptim, ai qëndroi i palëvizur për disa çaste, me stilolapsin pezull mbi letër, sepse kjo pyetje nuk kishte lidhje vetëm me punën, por me vetë jetën e tij, me mënyrën si ai e kishte ndërtuar përditshmërinë pa e pyetur veten nëse ajo që bënte çdo ditë e çonte diku apo thjesht e mbante në vend. Në fund, ai e dorëzoi pyetësorin pa qenë i sigurt për përgjigjet që kishte dhënë, por me një ndjesi të re që nuk e kishte pasur më parë, sepse për herë të parë pas shumë kohësh ai nuk po ecte thjesht me rrjedhën e ditës, por po ndalej të mendonte për të, se njeriu modern shpesh jeton në rutinë të përditshme pa u ndalur të reflektojë mbi jetën e tij, punën dhe ndjenjën e kuptimit, ndërsa edhe një gjë e thjeshtë si një pyetësor mund të bëhet një moment zgjimi që e shtyn individin të mendojë më thellë për veten dhe për rolin e tij në shoqëri.
Pyetjet e thjeshta ndonjëherë janë më të fuqishmet, sepse ato nuk kërkojnë vetëm përgjigje, por hapin një proces reflektimi që mund të ndryshojë mënyrën si e shohim jetën tonë të përditshme.
Ndaje
