Në një botë ku pasqyra shpesh duket më besnike se çdo sy tjetër që të sheh, ai ecën me një siguri që nuk lë hapësirë për dyshim, si një diell që nuk e njeh perëndimin, me gjoksin të përparuar dhe kokën gjithmonë lart, sikur çdo hap i tij të mos ishte thjesht lëvizje, por një deklaratë e heshtur se prania e tij mbart një lloj peshe universale që të tjerët vetëm mund ta sodisin. Duart i lëvizin me një elegancë të stërvitur, si një valle mbretërore që nuk ka publik tjetër përveç vetes, dhe në çdo gjest fshihet bindja e palëkundur se gjithçka jashtë orbitës së tij është e zakonshme, e parëndësishme, një element i tepërt në teatrin madhështor që ai ka ndërtuar për veten. Fjalët e tij nuk janë thjesht komunikim por instrumente të mprehta që mbajnë brenda një përzierje të hollë sarkazme dhe përçmimi, ku çdo kompliment tingëllon si një maskë e kujdesshme për një mendim më të errët dhe çdo këshillë, sado e butë në sipërfaqe, mbart brenda saj një kërcënim të heshtur për fronin që ai nuk është gati ta ndajë me askënd. Ai di gjithçka, ose të paktën kështu beson me një bindje që nuk lë vend për kundërshtim, sheh gjithçka përmes një filtri që gjithmonë e vendos në qendër, dhe e ka kthyer universin në një skenë ku të tjerët ekzistojnë kryesisht për të theksuar sa më pak dinë krahasuar me atë që ai mendon se përfaqëson. Kur bisedon, sytë i lëvizin me një vigjilencë të vazhdueshme, si dy satelitë që skanojnë çdo detaj për të ruajtur kontrollin mbi çdo “planet” përreth, ndërsa buzët hapen në një buzëqeshje që në vend që të krijojë afërsi, ngroh vetëm egon e tij, duke e lënë tjetrin në një distancë të padukshme, por të ndjeshme. Çdo shaka, çdo ironizim, çdo fjalë e hedhur sikur “pa dashje” bëhet një goditje e vogël, një spërkatje e zezë mbi atë pak hapësirë dinjiteti që të tjerët përpiqen të ruajnë në një bisedë që nuk është më e barabartë. Ai nuk është thjesht mendjemadh në kuptimin e zakonshëm të fjalës por një orkestër e tërë e vetes, ku çdo notë është një lavdërim i maskuar si natyrshmëri dhe çdo pauzë është një heshtje që kërkon vëmendje, një interval i qëllimshëm që flet më shumë se çdo fjali: “Shikoni, unë jam këtu, dhe kjo mjafton.” Shkëlqimi që ai pretendon të ketë është aq i fortë në perceptimin e tij, sa të tjerët, për të mos u verbuar nga kjo dritë e vetëshpallur, detyrohen të mbajnë një lloj distance, një mbrojtje të heshtur që shpesh maskohet si buzëqeshje formale. Dhe ndoshta pjesa më e çuditshme, më ironike dhe njëkohësisht më njerëzore e gjithë kësaj tabloje është fakti që ai nuk e kupton se si duket nga jashtë, nuk e sheh dot reflektimin e tij në sytë e të tjerëve, nuk arrin të dallojë atë vijë të hollë ku madhështia e pretenduar rrëshqet në komike. Në këtë teatër ku ai mbetet protagonist absolut, ndërsa të tjerët reduktohen në role dytësore pa dëshirën e tyre, publiku, ne, që e shohim nga një distancë më e qetë dhe ndoshta më e kthjellët nuk kemi shumë zgjedhje përveçse të buzëqeshim lehtë, pothuaj me mëshirë, ndërsa ai vazhdon të interpretojë një pushtet që ekziston vetëm në skenën e tij. Sepse në fund të ditës, madhështia që ai mban me aq përkushtim nuk është më shumë se një balet i gjatë i një egoje që nuk njeh kufij, një shfaqje e përsëritur ku duartrokitjet mungojnë, por ai nuk i vëren, një metaforë e gjallë e asaj që ndodh kur njeriu, i magjepsur nga vetja, harron diçka thelbësore, se universi, pavarësisht sa bukur e imagjinon, nuk është ndërtuar për t’u rrotulluar rreth tij.
