Brenda Katedrales së Orvietos, në heshtjen e rëndë të gurit dhe dritës së zbutur që bie mbi mure shekullore, qëndron një vepër që nuk është thjesht art, por një sfidë e gdhendur në mermer.“Pietà” e Ippolito Scalza-s. E krijuar në vitin 1579, kjo skulpturë nuk të lejon ta shohësh si një objekt të zakonshëm estetik. Ajo të përfshin në një dramë të ngrirë, ku dhimbja nuk është simbolike, por pothuajse e prekshme. Katër figura,Krishti i pajetë, Maria, Maria Magdalena dhe Nikodemi janë nxjerrë nga një bllok i vetëm mermeri. Një akt që, edhe sot, mbetet dëshmi e një guximi teknik që prek kufijtë e të pamundurës. Në këtë vepër, Scalza nuk kërkon qetësinë e Rilindjes së hershme, por tensionin e ndjesisë njerëzore në kulmin e saj. Trupi i Krishtit nuk qëndron i qetë por rrëshqet, bie, rëndon mbi duart që përpiqen ta mbajnë. Është një moment i zgjatur dhimbjeje, ku koha duket sikur është ndalur vetëm për të na detyruar të shohim humbjen në sy. Legjenda e vendos Scalza-n përballë hijes së Michelangelo-s, si një mjeshtër që nuk synon të imitojë, por të dëshmojë se mund të shkojë më tej në përpikëri teknike. Në vend të “të papërfunduarës” që lë hapësirë për frymëmarrje dhe interpretim, ai zgjedh përfundimin monumental, pothuajse të pamëshirshëm në saktësinë e tij. Por përtej teknikës, ajo që mbetet është emocioni. Një dhimbje e ngrirë në gur, që nuk ka nevojë për fjalë. Një heshtje që flet më shumë se çdo rrëfim. Dhe ndoshta kjo është fuqia e vërtetë e kësaj vepre,të kujtojë se mermeri mund të bëhet trup dhe trupi mund të bëhet kujtim i përjetshëm i dashurisë dhe humbjes.
