Sa shumë fuqi mund të ketë një fjalë kaq e vogël…
“Faleminderit.”
E themi shpesh, ndonjëherë pothuajse pa menduar, si një pjesë të zakonshme të komunikimit të përditshëm, por në të vërtetë, kur thuhet me zemër, kjo fjalë mbart brenda saj një mirënjohje që mund të prekë thellë një njeri dhe t’i kujtojë se ajo që ka bërë për ne nuk ka kaluar pa u vënë re. Një “faleminderit” i sinqertë është shumë më tepër se një shenjë mirësjelljeje, një mënyrë e bukur për t’i thënë dikujt: “E pashë të mirën që bëre për mua, e ndjeva kujdesin tënd dhe dua të dish se për mua kishte rëndësi.” Dhe ndoshta kjo është ajo që njerëzit kanë më shumë nevojë të dëgjojnë, sidomos në një kohë kur shpesh jemi më të shpejtë për të vënë në dukje gabimet, mungesat dhe ato që nuk na pëlqejnë, sesa për të ndalur një çast dhe për të vlerësuar të mirën që dikush ka sjellë në jetën tonë. Ka njerëz që japin shumë dhe flasin pak për atë që bëjnë; njerëz që gjenden pranë nesh kur kemi nevojë, që na dëgjojnë kur nuk dimë kujt t’i flasim, që na japin një këshillë, një mundësi, një dorë, një përqafim apo thjesht praninë e tyre në një moment kur vetmia duket më e rëndë se zakonisht. Dhe shpesh ata nuk kërkojnë asgjë. Por kjo nuk do të thotë se nuk kanë nevojë të ndihen të vlerësuar. Një “faleminderit” i thënë në kohën e duhur mund t’ia ndryshojë ditën dikujt, mund t’i japë forcë një njeriu që është lodhur duke dhënë, madje mund t’i ndryshojë për pak çaste edhe mënyrën se si ai e sheh veten dhe rëndësinë që ka në jetën e të tjerëve. Sepse të gjithë kemi nevojë të ndihemi të parë. Të dimë se përpjekjet tona janë vënë re, se fjalët tona kanë mbërritur diku dhe se e mira që kemi bërë, edhe nëse ka qenë e vogël, ka lënë një gjurmë. Prandaj, mos e kurseni “faleminderit”-in. Thuajeni kur dikush ju ndihmon, kur ju dëgjon me durim, kur ju qëndron pranë në një ditë të vështirë, kur ju jep një mundësi, kur beson tek ju në një moment kur ju vetë keni filluar të dyshoni te forca juaj. Thuajeni edhe për gjërat e vogla, sepse shpesh janë pikërisht ato gjeste të vogla, që kalojnë pa zhurmë, ato që mbajnë gjallë marrëdhëniet, miqësitë dhe lidhjet njerëzore. Dhe mos mendoni kurrë se të thuash “faleminderit” të bën më të vogël. Përkundrazi. Mirënjohja është një nga shenjat më të bukura të madhështisë së shpirtit, sepse kërkon prej nesh të pranojmë se nuk kemi arritur gjithçka vetëm dhe se, në rrugën tonë, ka pasur njerëz që na kanë dhënë diçka nga koha, dashuria, durimi, besimi apo forca e tyre. Ndoshta sot, dikush pranë nesh ka nevojë ta dëgjojë këtë fjalë. Ndoshta dikush që ka bërë shumë për ne, por që nuk na e ka kërkuar kurrë mirënjohjen. Ndoshta dikush që duket i fortë, por që brenda vetes po pyet nëse ajo që bën për të tjerët ka ende vlerë. Dhe ndoshta nuk kemi nevojë për një fjalim të gjatë. Mjaftojnë dy fjalë, të thëna me gjithë zemër: Faleminderit që je. Sepse ndonjëherë një “faleminderit” nuk ndryshon atë që ka ndodhur, por mund të ndryshojë mënyrën se si dikush ndihet për veten. Dhe kjo,është një fuqi që nuk duhet ta nënvlerësojmë kurrë.
