Ka hapësira që nuk maten me kilometra por me thellësinë e ndjesisë që lënë pas, dhe Liqeni i Ohrit është një prej tyre, një vend ku koha nuk ikën, por qarkullon ngadalë, si vetë uji që e mban gjallë. Që nga çasti i parë, ai nuk të godet me madhështi të zhurmshme, por të tërheq me një qetësi të përmbajtur, me një kaltërsi që nuk është thjesht ngjyrë, por një gjendje shpirtërore, një hapësirë ku syri pushon dhe mendimi çlirohet nga nxitimi i zakonshëm i ditëve. Është një bukuri që nuk kërkon vëmendje, por e merr atë pa e kërkuar. Brigjet e tij, që shtrihen në një gjatësi të konsiderueshme, ndryshojnë si stinët e një tregimi të vetëm.Diku guralecat krijojnë një muzikë të lehtë nën këmbë, diku tjetër rëra e butë të fton të ndalesh më gjatë, si në Pogradec apo Strugë, ku liqeni bëhet më i afërt, më i prekshëm, më i butë në hyrjen e tij ndërsa në zona si Ljubanishta, pranë Manastirit të Shën Naumit, natyra merr një dimension tjetër, më të egër, më dramatik, sikur të donte të të kujtonte se bukuria nuk është gjithmonë e qetë. Uji, gjithmonë i freskët dhe i kthjellët, ruan një transparencë të rrallë, ku edhe lëvizjet më të vogla bëhen të dukshme, dhe peshqit e vegjël afrohen pa frikë, duke krijuar një kontakt të heshtur mes njeriut dhe një bote që zakonisht mbetet e padukshme. Mjafton të ndalesh, të mos lëvizësh, dhe ajo që zakonisht ikën, afrohet. Por përtej asaj që shihet, qëndron ajo që nuk duket menjëherë,historia e thellë e këtij liqeni, e cila shkon përtej çdo përvoje njerëzore. I formuar miliona vite më parë, ai mbart në vetvete një kohë që nuk matet me kalendarë, por me shtresa ekzistence, me një thellësi që arrin deri në 288 metra, si një kujtesë e heshtur e një bote që ka qenë përpara nesh dhe do të vazhdojë të jetë edhe pas nesh. Në këtë trup uji, gjithçka është në lëvizje, edhe kur duket e palëvizshme. Ujërat e Liqenit të Prespës udhëtojnë nëpër rrugë të fshehta nëntokësore dhe shfaqen në burime si ato të Drilonit apo pranë Shën Naumit, duke ushqyer vazhdimisht liqenin me ujë të freskët dhe jetë, në një cikël të pandërprerë që e mban atë të pastër, të gjallë dhe të kthjellët, si një organizëm që di të ruajë ekuilibrin e vet pa ndërhyrje. Gjatë verës, brigjet mbushen me njerëz, me zëra dhe me një gjallëri që i jep liqenit një ritëm tjetër, më tokësor, më të prekshëm, ndërsa kafenetë dhe restorantet përgjatë bregut në Pogradec dhe Struga krijojnë një atmosferë ku pushimi dhe kënaqësia ndërthuren natyrshëm me bukurinë e peizazhit. E megjithatë, përtej kësaj lëvizjeje, Liqeni i Ohrit mbetet i njëjtë,i qetë, i thellë, i përmbajtur në kaltërsinë e tij që duket sikur nuk i përket vetëm hapësirës, por edhe kohës vetë sepse në fund, ky nuk është thjesht një liqen ku shkon për t’u larë apo për të pushuar, por një vend ku njeriu, pa e kuptuar, mëson të ndalojë dhe të dëgjojë, jo vetëm valët që përplasen lehtë në breg, por edhe një heshtje që mbart më shumë kuptim se çdo fjalë.
