Ka takime që nuk janë thjesht televizive, por ndalesa të vogla të jetës, ku fjala dhe heshtja peshojnë njësoj dhe ku njeriu e gjen veten përballë një historie që nuk e shikon më me sy, por me zemër të rënduar. I tillë ishte momenti kur Ervini u shfaq në ekran, i qetë, i përmbajtur, me një pozitivitet të butë që nuk kërkonte vëmendje por e fitonte atë në mënyrën më të natyrshme të mundshme, përmes thjeshtësisë së tij. Në rrjedhën e bisedës, u ndje se pas çdo fjale të tij nuk qëndronte vetëm një histori personale, por një jetë e ndërtuar mbi përballje të heshtura dhe dhimbje që nuk kanë nevojë të zmadhohen për të qenë të vërteta. Kur u soll në kujtesë letra e vëllait të tij, Arturit, atmosfera ndryshoi në mënyrë të padukshme, sikur çdo gjë përreth u bë më e ngadalshme, më e rëndë, më njerëzore. Sepse ajo letër nuk ishte thjesht një rrëfim, por një dëshmi dashurie dhe qëndrese, e shkruar nga dikush që ka njohur kufijtë e trupit por jo kufijtë e shpirtit. Dhe pikërisht aty, në atë përpjekje për ta lexuar, u ndje ajo që nuk thuhet dot lehtë në kamera, një emocion i thellë, që nuk kërkon spektakël por heshtje. Ervini nuk arriti ta lexonte letrën deri në fund, jo për mungesë force, por sepse ka momente kur fjala thyhet përballë peshës së saj, kur zëri ndalet jo nga dobësia, por nga një ndjenjë që nuk pranon të përkthehet lehtë në tinguj. Gjendja e tij emocionale në ato çaste nuk ishte një moment i zakonshëm televiziv, por një çarje e vogël në rutinën e ftohtë të ekraneve, ku njeriu shfaqet jo si figurë publike por si qënie e prekshme, e lidhur me kujtimet, me plagët, me krenarinë dhe me dhimbjen që nuk është shëruar plotësisht, por është kthyer në kuptim. Dhe në atë qetësi të tij, në atë mënyrë të butë dhe të matur të të folurit, u kuptua më shumë se çdo fjalë tjetër se Ervini nuk është thjesht dëshmitar i një historie të vështirë familjare, por vazhdimi i saj i ndërgjegjshëm, ai që e ka kthyer dhimbjen në profesion, dhe profesionin në mision, duke zgjedhur të jetë pranë atyre që luftojnë çdo ditë me trupin e tyre, si një mënyrë për t’i dhënë kuptim asaj që dikur ishte vetëm plagë. Sot, si pjesë e Ferma VIP, ai mund të shihet nga shumë njerëz si figurë publike, por ajo që mbetet pas ekranit është shumë më e thellë sesa imazhi, është një histori që nuk kërkon të dramatizohet, sepse vetë mbart një dramë të heshtur, një histori ku forca nuk shfaqet me zë të lartë, por me qëndrueshmëri dhe ku njeriu nuk bëhet i madh sepse nuk ka rënë kurrë, por sepse ka ditur të ngrihet edhe kur fjala i ka munguar.
