Nuk e dimë saktësisht kur fillon arratisja, sepse rrallëherë ajo vjen si një vendim i madh dhe i qartë, por më shpesh si një grumbull i heshtur hezitimesh që rriten me kohën, derisa një ditë e kuptojmë se kemi qenë duke u larguar prej kohësh pa e pranuar këtë largim si pjesë të historisë sonë. Ne e kemi menduar arratisjen si një akt të fortë, si një dalje dramatike me dyer që përplasen dhe me hapa që sfidojnë botën, por në të vërtetë shpesh ajo ka qenë një vonesë e zgjatur, një qëndrim i tepërt në vende ku prania jonë kishte filluar të humbte kuptimin, një lloj besnikërie ndaj gjërave që tashmë nuk na përkisnin më. Ka një moment kur ne fillojmë të kuptojmë se nuk jemi më pjesë e plotë e asaj që jetojmë, por vetëm dëshmitarë të saj, sikur gjithçka rreth nesh vazhdon në një ritëm që nuk na prek më, ndërsa ne mbetemi në një hapësirë të ndërmjetme, as brenda dhe as jashtë, as plotësisht të pranishëm dhe as të larguar. Arratisjet tona të vonuara nuk kanë qenë mungesë guximi në kuptimin e thjeshtë të fjalës, por një lloj ngatërrimi mes përkatësisë dhe zakonit, mes asaj që na mbante emocionalisht dhe asaj që tashmë na kishte konsumuar ngadalë, pa zhurmë dhe pa njoftim. Dhe megjithatë, vonesa mbart gjithmonë peshën e saj, sepse sa më gjatë që qëndrojmë në vende që nuk na përkasin më, aq më shumë mësohemi me atë mospërkatësi, derisa ajo bëhet normalitet dhe normaliteti vetë shndërrohet në një lloj burgimi të padukshëm, që nuk ka mure, por zakone. Apologjia jonë nuk është për vetë largimin, por për vonesën e tij, për të gjitha ato momente kur e kemi ditur se duhej të iknim dhe megjithatë kemi zgjedhur të qëndrojmë, duke i dhënë kohës iluzionin se do të mjaftonte për të ndryshuar atë që në thelb kishte pushuar së ndryshuari. Dhe ndoshta kjo është ajo që mbetet më e vështira për t’u pranuar,se ndonjëherë ne nuk largohemi nga një vend, por nga iluzioni se ai vend ende na përket, dhe se arratisja e vërtetë fillon vetëm kur e pranojmë këtë humbje të qetë, pa zhurmë dhe pa kthim.
