Sot është 1 Gusht, dhe diçka ka ndryshuar në ajër, edhe pse kalendari e ka shënuar këtë kalim thjesht si një ditë tjetër. Por jo, gushti nuk hyn butësisht si muajt e tjerë. Ai hap derën me forcë, si një mysafir që s’pret të ftohet, dhe sjell me vete gjithë peshën e verës në kulmin e saj. Në mëngjes, ende ka një frymë freskie që mban mend natën. Vesa rri e ngjitur mbi barin e thatë edhe pak sekonda më shumë se zakonisht, sikur edhe ajo e di se çfarë po vjen. Por kjo qetësi zgjat pak. Diell pas dielli, ora ngjitet drejt mesditës, dhe bota fillon të ndryshojë ngjyrë, nga e verdha e butë e agimit në atë të bardhën e ashpër, të përvëluar, që s’lë asnjë hije pa e prekur. Rrugët zbrazen. Njerëzit tërhiqen brenda pas perdeve të mbyllura, në kërkim të asaj freskie artificiale që na shpëton nga zjarri i qershorit të vonuar që vetëm tani ka arritur kulmin. Qytetet bëhen të heshtura, si të ishin braktisur, ndërsa fshatrat dhe bregdeti mbushen me jetë, sepse gushti është muaji kur deti bëhet i vetmi mik i vërtetë, i vetmi që di të na trajtojë me butësi mes gjithë kësaj vape. Gjinkallat këndojnë pa u lodhur, sikur janë të vetmet krijesa që e duan këtë nxehtësi, që e festojnë atë. Bletët fluturojnë ngadalë, të rënduara nga vapa, ndërsa lulet e verës, shafrani i egër, gjelbërimi i thatë i barërave, trëndafilat e fundit, rezistojnë me kokëfortësi, duke mbajtur ende diçka nga bukuria e ditëve më të buta. Në mbrëmje, gjithçka ndryshon përsëri. Kur dielli fillon të ulet, qielli merr nuancat e pjeshkës, të portokallit të djegur, të vjollcës së errët, një pikturë që dukej e pamundur vetëm disa orë më parë, nën atë bardhësi të ashpër të mesditës. Ajri fillon të lëvizë përsëri, era vjen si një dhuratë, dhe njerëzit dalin nga strehimet e tyre drejt ballkoneve, tarracave, plazheve, për të kapur atë çast të shkurtër kur vapa zbutet dhe bota bëhet e durueshme përsëri. 1 Gushti nuk është thjesht një datë, është pragu i një kohe kur dita zgjatet pafundësisht, kur ora nuk ka më kuptim, kur i vetmi orar që numëron është ai i diellit që ngrihet e bie. Është kujtesa se vera, në gjithë ashpërsinë e saj, na fton të ngadalësohemi, të heqim dorë nga nxitimi, të mësojmë përsëri artin e të pushuarit nën hije, të pirit ujë të ftohtë, të pritjes së natës si shpëtimtare. Dhe kështu fillon gushti, jo me një freskim, por me një përqafim të nxehtë, të fortë, që na kujton se jemi ende gjallë, ende këtu, ende në gjirin e verës që s’do të na lërë kaq shpejt.
