A e di se jeta ka një mënyrë krejt të veçantë për t’i bashkuar mrekullitë, aq sa ndonjëherë vendos që dy gëzimet më të mëdha të një njeriu t’i falë në të njëjtën ditë, që ai të mos e harrojë kurrë?
Për mua, kjo ditë është 30 korriku i vitit 2003. Sa herë kalendari ndalet te kjo datë, kujtesa ime nuk më çon fillimisht te vendet apo njerëzit, por te emocionet. Isha në Tiranë, me ëndrrat e mia, me pritjet e mia dhe me atë padurimin e bukur që e njeh vetëm ai që ka trokitur gjatë në një derë dhe pret të dëgjojë më në fund fjalën: “Po.” Atë ditë mora lajmin se po bëhesha gazetare e shtypit kombëtar. Ishte një ëndërr që e kisha mbajtur për vite me radhë në zemër, e ushqyer me punë, sakrifica dhe besim, derisa më në fund u bë realitet. Mendova se nuk mund të kishte lumturi më të madhe. Por jeta, që gjithmonë di të na befasojë në mënyrën më të bukur, kishte përgatitur një dhuratë shumë më të çmuar se çdo sukses profesional.
Po atë ditë linde ti. Dhe, pa e ditur, e ndryshove përgjithmonë kuptimin e asaj date. Që nga ai çast, 30 korriku nuk ishte më dita kur u realizua një ëndërr e imja; u bë dita kur familja jonë u pasurua me dhuratën më të bukur, me një vogëlushe që do të na rrëmbente zemrat me buzëqeshjen e saj dhe do të na mësonte se dashuria rritet sa herë që në jetë vjen një fëmijë. Ti ishe tollumbacja jonë e vogël, ajo që donim ta mbanim gjatë në krahë, ta ledhatonim pa pushim dhe ta shihnim me admirim, sikur koha të ndalonte vetëm për të mos të të rritur. Por koha nuk ndalet kurrë. Ajo të mori përdore dhe të shndërroi në një vajzë të bukur, të mençur, të ndjeshme dhe me një zemër që di të falë dashuri pa zhurmë. Dhe ndoshta kjo është gjëja më e bukur që mund të ketë një njeri.
Sot, ndërsa feston një tjetër ditëlindje, dua të të uroj më shumë sesa vite të gjata. Dua të të uroj një jetë që të ketë kuptim, njerëz që të të duan me zemër të pastër, miq që të mos të largohen kur rruga bëhet e vështirë, ëndrra që të kenë guximin të bëhen realitet dhe një shpirt që të mos e humbasë kurrë aftësinë për t’u mahnitur nga gjërat e vogla. Uroj që Zoti të të dhurojë shëndet, urtësi, forcë dhe bekime pa fund, që çdo hap i yti të jetë i ndriçuar nga drita e Tij dhe që buzëqeshja jote të mbetet gjithmonë po aq e sinqertë sa ka qenë që fëmijë. Dhe nëse një ditë do të më pyesësh se cili ishte lajmi më i bukur që mora më 30 korrik 2003, do të të përgjigjem pa u menduar aspak se nuk ishte ai që ndryshoi profesionin tim, por ai që ndryshoi zemrën time. Sepse atë ditë linde ti.
Gëzuar ditëlindjen, Megi! Të uroj që jeta të të përqafojë gjithmonë me të njëjtën dashuri me të cilën ti ke përqafuar jetën tonë. Të dua me gjithë zemër dhe do të jem gjithmonë krenare që Zoti më bëri pjesë të udhëtimit tënd.
