Në çdo vend pune, në çdo institucion ku njerëzit besojnë se dinamika përcaktohet nga ata që flasin më shumë, që marrin vendime më shpejt dhe që duken më të sigurt në vetvete, ekziston gjithmonë një shtresë tjetër pranie, më e heshtur, më e padukshme dhe shpesh më e vështirë për t’u identifikuar, e cila nuk e ndryshon realitetin me forcë, por me qëndrueshmëri të vazhdueshme në prapaskenë. Janë ata njerëz që nuk bien në sy në hyrje të institucionit, nuk tërheqin vëmendje në mbledhje dhe nuk lënë përshtypje të menjëhershme, por që me kalimin e kohës fillojnë të shfaqen kudo, jo si figura qendrore, por si ndërmjetës të heshtur të marrëdhënieve, informacionit dhe perceptimeve që qarkullojnë mes njerëzve. Ata nuk e marrin fjalën shpesh, por e dinë saktësisht kur duhet të dëgjojnë dhe kur duhet të ndërhyjnë, dhe pikërisht në këtë ndërhyrje të vogël, të matur dhe të kontrolluar, fillon ndikimi i tyre i vërtetë, sepse nuk është ndikim që imponohet, por ndikim që përshtatet me situatën dhe me njerëzit përreth. Në fillim, prania e tyre duket e padëmshme, madje e parëndësishme, sepse nuk sfidojnë askënd hapur dhe nuk krijojnë tension në sipërfaqe, por me kalimin e kohës vëren se mënyra se si formohen opinionet në grup fillon të ndryshojë, jo përmes argumenteve të forta, por përmes fjalive të thjeshta, të hedhura në kohën e duhur, që nuk duken si ndikim, por që mbillen si dyshim. Në këtë mënyrë, ata nuk ndërtojnë autoritet përmes dijes së dukshme apo përmes konfrontimit, por përmes aftësisë për të qëndruar pranë pushtetit pa u bërë kurrë kërcënim i tij, duke u përshtatur me çdo drejtim që merr situata dhe duke ruajtur gjithmonë një hapësirë të vogël ku mund të lëvizin pa u ekspozuar. Me kalimin e viteve, këta njerëz nuk njihen më për atë që kanë thënë, por për atë që kanë arritur të krijojnë rreth vetes pa e deklaruar kurrë drejtpërdrejt, një rrjet të hollë ndikimesh, perceptimesh dhe marrëdhëniesh që nuk shihet lehtë, por që ndihet në mënyrën se si vendimet fillojnë të marrin një formë të caktuar dhe jo një tjetër. Dhe pikërisht këtu qëndron paradoksi i tyre më i madh pasi ata nuk janë as zëri më i fortë i sistemit dhe as fytyra e tij publike, por shpesh janë ata që arrijnë të mbijetojnë në çdo ndryshim drejtuesish, në çdo riorganizim dhe në çdo krizë, sepse nuk lidhen kurrë plotësisht me një anë të vetme, por gjithmonë me atë që mbetet në fuqi. “Hijet që nuk bëjnë zhurmë” nuk janë thjesht njerëz të heshtur, por pjesë e një logjike të brendshme të çdo sistemi ku ndikimi nuk matet gjithmonë me atë që thuhet hapur, por me atë që arrin të mbetet në qarkullim edhe kur zërat e tjerë ndryshojnë ose zhduken.
