Vera nuk fillon në plazh, siç jemi mësuar ta mendojmë shpesh në mënyrë sipërfaqësore, por shumë më herët, në ato hapësira të qeta dhe të padukshme ku natyra ende ruan ekuilibrin e saj të brishtë, në hijen e një peme që ka përballuar stinë të tëra pa u ankuar, në rrjedhën e një burimi që nuk ka reshtur së dhëni jetë, dhe në gjelbërimin që ende nuk është dorëzuar para harresës njerëzore. Dhe kur vera mbërrin me gjithë nxehtësinë dhe dritën e saj, ne sikur zgjohemi për një çast dhe kuptojmë, ndoshta vonë, se gjithçka që e quajmë pushim, qetësi apo arratisje, në të vërtetë varet drejtpërdrejt nga gjendja e natyrës që kemi pranë nesh dhe mënyra se si kemi zgjedhur ta trajtojmë atë ndër vite. Sepse e kërkojmë freskinë e saj kur temperaturat rriten, e kërkojmë qetësinë e saj kur jemi të lodhur nga zhurma e përditshme, e kërkojmë bukurinë e saj kur duam të shpëtojmë për pak nga ritmi i jetës moderne, por shpesh harrojmë se kjo bukuri nuk është e pafund dhe as e vetëkuptueshme, por një dhuratë që mund të zbehet nëse nuk ruhet me kujdes të vazhdueshëm. Mjafton një pakujdesi e vogël për të ndezur një zjarr që shkatërron pyje të tëra, mjafton një zakon i gabuar për ta kthyer një lumë të pastër në një rrjedhë të ndotur, dhe mjafton një indiferencë e përsëritur për ta humbur dalëngadalë atë që brezat para nesh e kanë ruajtur me mund dhe respekt. Problemi nuk qëndron gjithmonë te mungesa e vetëdijes, por te fakti që jemi mësuar ta shohim natyrën si diçka të palëvizshme, si një sfond që nuk ndryshon pavarësisht veprimeve tona, ndërsa në të vërtetë ajo është një sistem i gjallë që reagon, ndryshon dhe përgjigjet ndaj çdo gjurme që ne lëmë mbi të. Sepse natyra nuk ka nevojë për fjalë të mëdha dhe as për premtime të bukura, ajo ka nevojë për kujdes të përditshëm, për veprime të vogla por të qëndrueshme, për respekt në mënyrën si jetojmë, si konsumojmë dhe si i trajtojmë burimet që na mbajnë gjallë. Dhe ky nuk është vetëm një apel për të mbrojtur pyjet, lumenjtë apo detet, por një thirrje më e thellë për të kuptuar se duke mbrojtur natyrën ne në fakt po mbrojmë vetveten, shëndetin tonë, kujtimet tona dhe të ardhmen që ende nuk e kemi jetuar. Sepse ajo që do të mbetet pas nesh nuk do të jenë fjalët që kemi thënë për natyrën, por gjurmët që kemi lënë mbi të.
