Në historinë e botës së lashtë, pak gra arritën të fitonin një autoritet të krahasueshëm me atë të mbretërve, gjeneralëve apo ligjvënësve. Megjithatë, në zemër të Greqisë së Lashtë, në shpatet e malit Parnas, jetonte një grua, fjala e së cilës mund të ndryshonte fatin e qyteteve, të ushtrive dhe të vetë sundimtarëve. Ajo ishte Pitia, priftëresha e Orakullit të Delfit. Në një epokë kur gratë rrallë merrnin pjesë në jetën politike dhe publike, pozicioni i Pitias përbënte një përjashtim të jashtëzakonshëm. Ajo ishte figura qendrore e Orakullit të Delfit, qendra fetare më e rëndësishme e botës greke, e konsideruar si “kërthiza e botës”. Sipas mitologjisë, aty banonte perëndia Apolon, zot i dritës, profecisë dhe artit. Çdo vit, mijëra njerëz nga të gjitha anët e Greqisë dhe më gjerë udhëtonin drejt Delfit. Mes tyre kishte mbretër, komandantë ushtarakë, tregtarë, kolonë dhe qytetarë të zakonshëm. Të gjithë kërkonin një përgjigje për pyetjet që i shqetësonin: A duhej të fillonin një luftë? A ishte koha e duhur për të themeluar një koloni të re? A do të sillte sukses një aleancë politike? Në qendër të këtij rituali qëndronte Pitia. E ulur mbi një tripod të shenjtë brenda tempullit të Apolonit, ajo hynte në një gjendje ekstaze mistike dhe shpallte mesazhet që besohej se vinin drejtpërdrejt nga perëndia. Priftërinjtë e tempullit i interpretonin më pas fjalët e saj dhe ua përcillnin vizitorëve. Profecitë e Delfit fituan famë në të gjithë botën antike. Shpesh ato ishin të paqarta dhe të hapura për interpretime të ndryshme. Kjo paqartësi u dha atyre një aureolë misterioze që vazhdon të magjepsë historianët edhe sot. Një nga rastet më të njohura lidhet me mbretin lidian, Kroesi, i cili pyeti orakullin nëse duhej të sulmonte Persinë. Përgjigjja ishte se nëse do të kalonte lumin, do të shkatërronte një perandori të madhe. Kroesi e interpretoi këtë si premtim fitoreje, por në fund perandoria që u shkatërrua ishte e tij. Ndikimi i Orakullit të Delfit ishte aq i madh sa asnjë vendim i rëndësishëm politik apo ushtarak nuk merrej lehtë pa kërkuar më parë mendimin e tij. Edhe qytete të fuqishme si Athina dhe Sparta konsultoheshin me Pitian në momente vendimtare të historisë së tyre. Ajo që e bën edhe më të jashtëzakonshme figurën e Pitias është fakti se autoriteti i saj ushtrohej në një botë thellësisht patriarkale. Ndërsa gratë e zakonshme kishin pak hapësirë për të ndikuar në jetën publike, fjala e Pitias dëgjohej me respekt nga njerëzit më të fuqishëm të kohës. Në një mënyrë të veçantë, ajo përfaqësonte një nga rastet e rralla kur një grua mund të ndikonte në rrjedhën e historisë së një qytetërimi të tërë. Me ardhjen e krishterimit dhe rënien graduale të besimeve pagane, rëndësia e Orakullit të Delfit filloi të zbehej. Në fund të shekullit IV pas Krishtit, tempulli u mbyll dhe epoka e profecive mori fund. Megjithatë, emri i Pitias mbeti i gjallë në histori si simbol i urtësisë, misterit dhe fuqisë së fjalës. Edhe sot, rrënojat e Delfit vazhdojnë të tërheqin studiues dhe vizitorë nga e gjithë bota. Ato kujtojnë një kohë kur njerëzit besonin se perënditë flisnin përmes një gruaje dhe se nga fjalët e saj mund të varej fati i kombeve. Historia e Pitias mbetet një nga dëshmitë më të veçanta të rolit që një grua mund të luante në botën e lashtë, duke sfiduar kufijtë që shoqëria e kohës i kishte vendosur gjinisë së saj.
