Ka shpikje që lindin me bujë, ndryshojnë zakonet e njerëzve për një kohë dhe më pas mbeten të mbyllura në vitrinat e muzeve, si dëshmi të një epoke që ka kaluar. Ka të tjera që zëvendësohen nga teknologji më të reja, më të shpejta dhe më të sofistikuara, derisa emri i tyre mbetet vetëm në faqet e historisë. Por ka edhe disa shpikje të rralla, aq të thjeshta dhe aq të përkryera në thelbin e tyre, sa koha nuk arrin t’i vjetërojë dhe biçikleta është njëra prej tyre.Historia e saj nis në vitin 1817, kur gjermani Karl Drais prezantoi një mjet të thjeshtë me dy rrota, i cili lëvizte falë shtytjes së këmbëve. Në atë kohë askush nuk mund ta parashikonte se ajo shpikje modeste, e krijuar për të zgjidhur një nevojë praktike, do të shndërrohej në një nga mjetet më të përdorura dhe më të dashura në historinë e njerëzimit. Gjatë më shumë se dy shekujve që pasuan, biçikleta ndryshoi pamje, u bë më e lehtë, më e sigurt dhe më e përshtatshme, por ruajti të paprekur atë që e bën unike,lëvizjen e pastër që buron nga energjia dhe vullneti i vetë njeriut. Megjithatë, biçikleta nuk është thjesht një mjet transporti. Ajo është pjesë e kujtesës sonë kolektive, një objekt që mbart histori të vogla personale dhe emocione që nuk harrohen lehtë. Shumë prej nesh e kujtojnë ende biçikletën e parë, atë ndjesinë e pasigurt të ekuilibrit mes frikës dhe guximit, rrëzimet e pashmangshme që na lanë plagë të vogla në gjunjë dhe gëzimin e madh kur, për herë të parë, arritëm të ecim pa mbështetjen e askujt. Për fëmijët ajo është aventura e parë drejt pavarësisë, për të rinjtë një simbol i lirisë dhe i zbulimit të botës, ndërsa për të rriturit mbetet një mënyrë e bukur për t’u kthyer, qoftë edhe për pak çaste, tek thjeshtësia e viteve të hershme. Në një kohë kur gjithçka duket se matet me shpejtësinë, kur qytetet zhurmojnë pa pushim dhe teknologjia na shtyn të lëvizim gjithnjë e më shpejt, biçikleta vazhdon të na kujtojë se ekziston edhe një ritëm tjetër, më njerëzor, më i qetë dhe më afër natyrës. Ajo nuk lëshon tym, nuk rëndon ajrin me ndotje dhe nuk kërkon asgjë më shumë sesa një rrugë të hapur dhe dëshirën për të ecur përpara. Ndoshta pikërisht për këtë arsye, në shumë qytete moderne të botës, biçikleta po rikthehet jo vetëm si një mjet praktik transporti, por si simbol i një jetese më të shëndetshme, më të vetëdijshme dhe më të qëndrueshme. Trashëgimia e saj nuk matet vetëm me kilometrat e përshkuar apo me milionat e biçikletave të prodhuara ndër vite. Ajo matet me ndikimin që ka pasur në jetën e njerëzve, me rrugët që ka afruar, me lagjet që ka lidhur dhe me kujtimet që ka krijuar e që vazhdojnë të kalojnë nga një brez tek tjetri. Janë të pakta shpikjet që mund të krenohen me një histori kaq të gjatë dhe, njëkohësisht, me një prani kaq të gjallë e të natyrshme në përditshmërinë tonë. Në Ditën Botërore të Biçikletës, ne nuk festojmë vetëm një mjet transporti. Ne festojmë një ide të thjeshtë, por gjeniale, e cila i ka rezistuar kohës, modave dhe revolucioneve teknologjike. Sepse ndonjëherë për të ecur përpara nuk nevojiten motorë të fuqishëm apo shpikje të ndërlikuara,mjaftojnë dy rrota, pak vullnet, një horizont përpara dhe dëshira e përjetshme e njeriut për të zbuluar rrugë të reja.
