Në atë peizazh ku kufijtë mes qiellit të plumbtë dhe tokës së përlotur treten në një re të dendur melankolie, ombrella shndërrohet në një katedralë vetjake, një lloj guaske pëlhure që mbron jo vetëm trupin nga rrebeshi por edhe shpirtin nga ftohtësia e një bote që shpesh harron të ndalojë. Figurat që lëvizin si silueta të përhumbura mbi pasqyrën e lagur të asfaltit, nuk janë thjesht udhëtarë urbanë, por bartës të historive të pashkruara, të cilët, nën atë kupolë të vogël të errët, gjejnë lirinë për t’u zhveshur nga maskat e përditshmërisë dhe për t’u zhytur në rrjedhën e pafundme të mendimeve të tyre më intime. Aty, nën atë strehë, ku pikat e shiut trokasin si gishta të padukshëm mbi një tupan të heshtur, koha pëson një lloj thyerjeje metafizike, duke e shndërruar ecjen në një meditim ku çdo hap pasqyrohet mbi trotuar si një dëshmi e brishtë e ekzistencës. Ne mbrohemi nga bota e jashtme, nga zhurma e zbrazët dhe vështrimet kureshtare, duke krijuar një mikrokosmos ku heshtja flet më shumë se çdo fjalë e artikuluar nën dritën e diellit. Është një vetmi e dëshiruar, një izolim i shenjtë që na lejon të dëgjojmë rrahjet e zemrës sonë, ndërsa jashtë, bota shkrihet në një mjegull të hirtë, ku njerëzit ngjajnë me hije që kërkojnë një liman, pa e kuptuar se limani i vetëm i sigurt është pikërisht ai që mbajnë mbi kokë.
Kështu, ombrella pushon së qëni një objekt banal dhe kthehet në një metaforë të qëndresës shpirtërore, ajo është mburoja jonë ndaj banalitetit të asaj që duket, duke na dhënë guximin të ecim drejt edhe kur horizonti është i turbullt, të bindur se brenda asaj hapësire të ngushtë e të errët, drita e mendimit mbetet e pashuar nga asnjë stuhi. Në këtë rrugëtim të lagur, ne nuk jemi thjesht duke kaluar nga një pikë në tjetrën, por po lundrojmë në detin e vetëdijes sonë, duke e shndërruar shiun nga një pengesë në një rrugë pastrimi, ku çdo pikë që rrëshqet mbi strehë merr me vete një pjesë të peshës që rëndon mbi supet e heshtjes sonë.
Ndaje
