Ka qytete që nuk e ruajnë kujtesën në heshtjen e arkivave por në dridhjen e skenave të tyre. Vlora është një prej tyre. Aty, mes dritave të thjeshta që nuk kërkonin madhështi dhe zërave të vegjël që guxonin të bëheshin të mëdhenj për një çast, lindi dhe u rrit një traditë që sot jeton më shumë si jehonë kujtese sesa si ngjarje e përditshme.Festivali i Teatrove për Fëmijë.Nuk ka një datë të vetme lindjeje që ta mbyllësh në një rresht historik. Ai nuk u shpall, nuk u dekretua si një fillim i prerë. U krijua ngadalë, siç krijohen gjërat që kanë shpirt nga shfaqjet e para shkollore, nga skeçet e thjeshta, nga përrallat që merrnin frymë mbi dërrasat e një skene modeste. Në atë kohë, fëmijët nuk ishin thjesht nxënës por zëra që kërkonin formë, dhe mësuesit bëheshin regjisorë të durimit e të ëndrrës. Çdo shkollë sillte një copë historie të vogël dhe bashkë ato formonin një festë që nuk e njihte ende emrin e vet, por e ndiente domosdoshmërinë e tij.Ishte një kohë kur shkollat nuk mjaftoheshin me mësimin e fjalëve, por i jepnin fjalëve trup. Oborret ktheheshin në prova skene, korridoret mbusheshin me role që pëshpëriteshin me emocion dhe fëmijët mësonin se guximi nuk është zhurmë, por hap i parë drejt dritës. Pjesëmarrja në festival nuk ishte aktivitet por pritje, ishte rrahje zemre që nuk shihej, por dëgjohej në çdo heshtje para daljes në skenë.Vlora, me dritën e saj që duket sikur vjen nga deti dhe shkon drejt njerëzve, e kishte skenën si një pasqyrë ku fëmijët shihnin veten për herë të parë ndryshe,më të fortë, më të hapur, më të lirë. Aty konkurrenca nuk kishte ashpërsi por bashkim. Nuk kishte fitues të vetëm por zbulime të përbashkëta. Dhe mbi të gjitha, kishte një ndjesi të pashpjegueshme se arti nuk është zbukurim i jetës, por mënyra e saj më e sinqertë për të marrë frymë. Sot, kur kjo kujtesë rikthehet, skena nuk është më një vend por gjendje. Një hapësirë e brendshme ku zërat e dikurshëm nuk janë shuar, por janë bërë më të qetë, më të thellë, më të qëndrueshëm. Shkollat që dikur mbushnin skenën me jetë, sot jetojnë në kujtimin e një brezi që u rrit duke mësuar se të dalësh para të tjerëve është, në fund të fundit, një akt besimi. Festivali i Teatrove për Fëmijë në Vlorë nuk ishte vetëm një ngjarje artistike por një mësim i heshtur për emocionin, një provë e parë e guximit për të qenë në qendër të dritës, dhe një kujtesë se disa skena nuk mbyllen kurrë,ato vetëm zhvendosen nga jashtë brenda njeriut. Në këtë vijimësi që nuk e ka humbur frymën e saj, Qendra Kulturore e Fëmijëve në Vlorë e ka rikthyer këtë traditë me dinjitet dhe ndjeshmëri, duke finalizuar me sukses Festivalin e Teatrit për Fëmijë.Aty, në atë hapësirë ku drita e skenës takohet me sytë e fëmijëve, u derdhën emocione të sinqerta, performanca të menduara me kujdes dhe një talent që nuk kërkon asgjë më shumë se mundësinë për t’u parë. Ky organizim dëshmon se tradita nuk është relike, por frymëmarrje që vazhdon dhe se skena, në fund, nuk i përket vetëm atyre që luajnë mbi të, por të gjithëve që dikur kanë guxuar të besojnë se një zë i vogël mund të mbajë një histori të madhe.
