Në Athinë ka një vend ku qyteti nuk duket se nxiton, por sikur merr frymë më ngadalë, ku njerëzit kalojnë pa u përplasur dhe hapësira nuk është thjesht gjeografi, por një ndjesi e qetë që të shoqëron pa e kuptuar, Sintagma. Është një shesh që nuk qëndron thjesht mes ndërtesave, por mes dy botëve që e përkufizojnë Athinën në mënyrën e saj më të gjallë dhe më të ekuilibruar, përballë qëndron Parlamenti me seriozitetin e tij institucional dhe peshën e historisë politike që duket sikur mbart kujtesën e një kombi të tërë, ndërsa në anën tjetër hapet Ermu me gjallërinë e përditshme, me dyqanet, lëvizjen e njerëzve dhe ritmin e pandalshëm të jetës urbane që nuk e humb kurrë energjinë e saj.Në këtë ndërmjetësi të qetë, sheshi nuk është as vetëm kalim dhe as vetëm destinacion, por një hapësirë ku gjithçka ndodh në mënyrë të natyrshme, ku njerëzit ndalojnë pa arsye të madhe, ku takimet lindin rastësisht, ku shikimet kryqëzohen një çast dhe pastaj vazhdojnë rrugën e tyre, sikur qyteti të ketë vendosur një ritëm të butë që nuk kërkon shpjegim. Ka një elegancë të padukshme në mënyrën si gjithçka rrjedh këtu, një rend i qetë që nuk imponohet, por thjesht ekziston. Në mëngjes, drita e pastër mesdhetare e hap sheshin me një qartësi që e bën Parlamentin të duket më i ftohtë dhe më monumental, ndërsa Ermu merr një gjallëri më të dukshme, me lëvizjen e parë të ditës që fillon të mbushë rrugën me hapa dhe zëra, si një zgjim i butë i qytetit. Në mesditë, gjithçka bëhet më e hapur dhe më e ndritshme, ndërsa në mbrëmje, kur dritat e qytetit fillojnë të bien mbi kalldrëm dhe fasada, atmosfera zbutet, zërat ulen dhe sheshi shndërrohet në një hapësirë më intime, ku çdo lëvizje duket më e ngadaltë dhe më e menduar.Në anën e tij të gjelbër, jo larg kësaj hapësire, Kopshti Kombëtar Zapio sjell një frymëmarrje tjetër, më të qetë dhe më natyrore, që e balancon ritmin urban me heshtjen e pemëve dhe hijet e gjelbra, ndërsa pak më tej, nga lartësia e tij e pandryshuar, Akropoli qëndron si një prani e përhershme që e vështron qytetin, duke i dhënë këtij peizazhi një thellësi historike që nuk shuhet kurrë. Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse Sintagma nuk është thjesht një shesh mes dy rrugësh të rëndësishme, por një pikë ku Athina tregon vetveten në mënyrën më të sinqertë, mes pushtetit dhe jetës së përditshme, mes kujtesës dhe lëvizjes, mes madhështisë së historisë dhe butësisë së një qyteti që jeton çdo ditë me një ritëm njerëzor dhe të ndjeshëm.
