Ermu është nga ato rrugë që nuk i kalon me nxitim por i shijon ngadalë, sikur çdo hap të të ftojë të ndalesh pak më gjatë në një detaj të vogël, ndërsa Athina të hapet përpara si një qytet që di të jetë i gjallë por edhe i butë në të njëjtën kohë. Gjatë ditës, rruga mbushet me një dritë të ngrohtë që bie mbi vitrinat e dyqaneve luksoze, të cilat shkëlqejnë me elegancë të qetë, pa zhurmë, por me një finesë që të tërheq natyrshëm ndërsa kalldrëmi i ndritshëm poshtë këmbëve duket sikur ruan gjurmët e hapave të mijëra njerëzve që kanë kaluar aty me ëndrra të vogla dhe shikime të qeta. Në këtë ritëm të ëmbël, restorantet dhe baret shfaqen si qoshe të ngrohta qyteti, ku dritat janë të buta, tavolinat të thjeshta por të kuruara me shije dhe atmosfera të fton të ulesh për pak çaste pa menduar për nxitimin, thjesht për të ndjerë qytetin që merr frymë ngadalë rreth teje. Mes turmës që lëviz me një qetësi të çuditshme, shfaqen edhe zonjat athinease, me atë elegancën e tyre të natyrshme dhe ecjen e sigurt, ku çdo hap duket i lehtë dhe çdo prani mbart një hijeshi të heshtur, që nuk kërkon të bie në sy, por e bën veten të paharrueshme. Njerëzit kalojnë, ndalen, buzëqeshin dhe rruga krijon një mozaik të gjallë momentesh të vogla, ku turistët mahniten, vendasit vazhdojnë rutinën e tyre dhe të gjithë, për një çast, ndihen pjesë e së njëjtës qetësi urbane. Në mbrëmje, Ermu bëhet edhe më e ëmbël, sepse dritat e vitrinave dhe ndriçimi i butë mbi kalldrëm krijojnë një shkëlqim të ngrohtë që të fton të ecësh më ngadalë, të shikosh më shumë dhe të ndjesh qytetin si një përqafim të lehtë. Dhe ndoshta kjo është magjia e saj e vërtetë, që nuk të lodh me madhështi, por të fiton me ëmbëlsi, duke të lënë kujtimin e një shëtitjeje që nuk është vetëm në një rrugë por në një ndjesi të qetë që mbetet gjatë.
