Ka një përkim të rrallë simbolik mes një date dhe përjetësisë së fjalës. 23 prilli, që sot njihet si Dita Ndërkombëtare e Librit, lidhet me ndarjen nga jeta të William Shekspir, një prej figurave më të mëdha të letërsisë botërore, duke e bërë këtë ditë jo vetëm një festë të librit, por edhe një kujtesë të thellë për fuqinë e autorëve që arrijnë të kapërcejnë kohën. I lindur në Stratford-upon-Avon në vitin 1564, Shekspiri u formua në një epokë kur teatri ishte një nga format më të gjalla të komunikimit publik, por ai arriti ta çojë atë përtej argëtimit, duke e kthyer në një hapësirë ku njeriu përballet me vetveten, me dilemat e tij më të errëta dhe me ndjenjat më të brishta që e përkufizojnë si qenie njerëzore. Në veprat e tij, nuk kemi thjesht histori të rrëfyera me mjeshtëri, por një eksplorim të thellë të psikologjisë njerëzore, ku personazhet nuk janë figura të largëta, por pasqyra të gjalla të frikës, ambicies, dashurisë dhe tragjedisë që përjeton çdo njeri në mënyra të ndryshme gjatë jetës së tij.Tragjedi si Hamlet, ku dyshimi dhe ndërgjegjja përplasen në një konflikt të brendshëm të pashmangshëm, Makbeth, që zbulon me një qartësi tronditëse etjen për pushtet dhe çmimin moral që ajo kërkon, apo Romeo dhe Juliet, që mbetet një nga rrëfimet më të ndjera të dashurisë tragjike, dëshmojnë për aftësinë e tij për të ndërtuar histori që nuk i përkasin vetëm kohës së tij, por çdo kohe. Edhe në komeditë e tij, ai nuk kufizohet në lehtësinë e humorit, por ndërton një univers ku identitetet, iluzionet dhe dëshirat njerëzore ndërthuren në mënyrë të tillë që e qeshura të bëhet një formë reflektimi mbi realitetin. Por ajo që e bën Shekspirin të përjetshëm nuk është vetëm përmbajtja e veprave të tij, por gjuha me të cilën ai i ndërton ato, një gjuhë e pasur, e ndërlikuar dhe njëkohësisht e gjallë, që arrin të përshkruajë emocionet njerëzore me një saktësi që vazhdon të mbetet e pakapërcyeshme edhe sot. Vdekja e tij më 23 prill 1616, në të njëjtën datë që sot i kushtohet librit, krijon një lidhje që shkon përtej rastësisë, duke e bërë figurën e tij pjesë të një simbolike më të madhe, ku fundi i jetës së autorit përkon me një ditë që feston pikërisht atë që ai i dha botës, fjalën, mendimin dhe përjetësinë e tyre. Në këtë kuptim, Shekspiri nuk është vetëm një emër në historinë e letërsisë, por një prani e vazhdueshme që jeton në çdo lexim të ri, në çdo interpretim të ri dhe në çdo mendim që lind nga fjalët e tij, duke dëshmuar se letërsia, kur arrin thelbin e njeriut, nuk njeh kohë dhe nuk ka fund.
