Çfarë fshihej pas shkëlqimit të salloneve mbretërore, fustaneve të mëndafshta dhe uniformave të zbukuruara me medalje? Në Evropën e shekullit XIX, një mbrëmje vallëzimi në oborrin perandorak ishte shumë më tepër se një festë elegante. Ajo ishte një skenë ku ndërthureshin pushteti, politika, hierarkia shoqërore dhe ambiciet e aristokracisë. Nën dritën e llambadarëve të kristaltë, mes kolonave madhështore dhe pasqyrave që pasqyronin luksin e epokës, mblidheshin familjet aristokratike, diplomatët, përfaqësuesit e oborreve mbretërore dhe oficerët e lartë ushtarakë. Çdo i ftuar kishte vendin e vet, çdo përshëndetje ndiqte rregulla të përcaktuara dhe çdo gjest mund të merrte një kuptim të veçantë. Veshja ishte një gjuhë më vete. Zonjat shfaqeshin me fustane të punuara me mëndafsh, dantella e qëndisje, të plotësuara me bizhuteri dhe modele flokësh që kërkonin kohë e mjeshtëri. Zotërinjtë vishnin kostume ceremoniale ose uniforma të stolisura me dekorata, të cilat tregonin gradën, shërbimin dhe pozitën e tyre. Eleganca nuk ishte vetëm çështje shijeje, por edhe një mënyrë për të shprehur pasurinë, prejardhjen dhe ndikimin shoqëror. Megjithatë, madhështia e këtyre mbrëmjeve nuk qëndronte vetëm te luksi. Ballot ishin pjesë e jetës diplomatike dhe politike të Evropës. Në to krijoheshin njohje, forcoheshin marrëdhënie mes familjeve me ndikim dhe zhvilloheshin biseda që mund të hapnin rrugën drejt aleancave të reja. Edhe një ftesë për vallëzim, vendi pranë një personaliteti apo rendi i hyrjes në sallë mund të pasqyronte hierarkinë dhe marrëdhëniet mes të pranishmëve. Në fund të shekullit XIX dhe në fillim të shekullit XX, veçanërisht gjatë periudhës së njohur si Belle Époque, këto ceremoni ruanin shkëlqimin e traditave aristokratike, ndërsa shoqëria evropiane po ndryshonte nën ndikimin e industrializimit, zhvillimit ekonomik dhe ideve të reja politike. Sot, pamjet e këtyre mbrëmjeve na çojnë drejt një bote ku çdo hollësi kishte domethënien e vet dhe ku rregullat e mirësjelljes ishin pjesë e një sistemi të tërë shoqëror. Por pas fustaneve madhështore, uniformave dhe muzikës së orkestrave fshihej edhe një realitet më i ndërlikuar, një shoqëri e ndarë sipas titujve, pasurisë dhe privilegjeve, në të cilën jo të gjithë kishin mundësinë të uleshin në të njëjtën sallë. Historia nuk shkruhet vetëm në fushëbeteja dhe në tryezat ku nënshkruhen traktatet. Ndonjëherë, ajo merr formë edhe në një sallë vallëzimi, mes një përshëndetjeje, një vështrimi dhe një ceremonie ku eleganca ishte art, ndërsa pushteti dinte të fliste edhe pa fjalë.
