Historia e bankave është në thelb, historia e një nevoje shumë njerëzore,nevoja për siguri, besim dhe shkëmbim, në një botë ku pasuria duhej ruajtur, huazuar dhe qarkulluar pa u humbur në rrëmujën e jetës së përditshme.Në qytetërimet më të hershme të Mesopotamisë, mijëra vite para erës sonë, njerëzit nuk përdornin ende bankat si institucione të pavarura, por kishin krijuar forma primitive të tyre brenda tempujve dhe pallateve mbretërore, ku drithi, argjendi dhe ari ruheshin si pasuri e përbashkët dhe e sigurt, sepse këto vende konsideroheshin të shenjta dhe të mbrojtura nga autoriteti fetar dhe shtetëror. Në këto tempuj, priftërinjtë nuk ishin vetëm figura fetare, por edhe administratorë ekonomikë, të cilët regjistronin depozitat dhe jepnin hua fermerëve ose tregtarëve, për shembull një bujk mund të linte një sasi gruri në tempull pas korrjes dhe ta merrte më vonë me interes, gjë që në mënyrë shumë të thjeshtë përbën një nga format e para të kredive në histori. Më vonë, në Greqinë e lashtë dhe në veçanti në Perandorinë Romake, u zhvilluan më shumë aktivitetet financiare, ku disa individë të quajtur “trapezit” në Greqi dhe “argentar” në Romë filluan të kryenin shkëmbime monedhash, dhënie huash dhe ruajtje depozitash, duke krijuar një sistem më të organizuar dhe më të ngjashëm me atë që do të quhej më vonë bankë. Një hap shumë i rëndësishëm në historinë e bankingut ndodhi gjatë Mesjetës në Evropë, veçanërisht në qytetet tregtare të Italisë si Florence, ku zhvillimi i tregtisë ndërkombëtare krijoi nevojën për sisteme më të sofistikuara financiare, dhe familje tregtare filluan të ofronin shërbime bankare si këmbim valutor, hua dhe financim të ekspeditave tregtare. Një rol shumë të rëndësishëm në këtë periudhë luajti familja Medici e cila jo vetëm që u pasurua përmes bankave, por gjithashtu ndikoi në politikë, art dhe kulturë, duke treguar se financa dhe pushteti shpesh ecin paralelisht në historinë e shoqërive. Një shembull konkret i funksionimit të hershëm bankar ishte financimi i tregtarëve që udhëtonin nga një qytet në tjetrin me letra krediti, një formë e hershme e “çekut”, ku një tregtar mund të mos mbante me vete ar fizikisht, por një dokument që i lejonte të merrte para në një qytet tjetër, duke ulur rrezikun e vjedhjes dhe duke lehtësuar tregtinë. Në periudhën moderne, një nga momentet më të rëndësishme në historinë e bankingut ishte krijimi i Bank of England në shekullin XVII, e cila u bë një model për bankat qendrore në shumë vende të botës, duke marrë rolin e stabilizimit të monedhës, kontrollit të inflacionit dhe mbështetjes së shtetit në financimin e tij. Me kalimin e kohës, bankat u shndërruan nga institucione lokale në një rrjet global financiar, ku sot një student mund të hapë një llogari bankare me një kartë plastike, të bëjë transferta ndërkombëtare brenda sekondash dhe të përdorë kredi për të financuar studimet ose një biznes të vogël, duke treguar se sistemi bankar ka evoluar nga ruajtja e drithit në tempuj deri te qarkullimi i menjëhershëm i kapitalit në gjithë botën. Në thelb, historia e bankave është historia e besimit njerëzor,besimi se një pasuri e depozituar sot do të jetë e sigurt nesër, dhe se vlera mund të ruhet, të rritet dhe të transferohet përtej kohës dhe hapësirës, duke e bërë ekonominë një nga sistemet më të ndërlikuara, por edhe më thellësisht njerëzore të qytetërimit.
