Njeriu nuk revoltohet kur gjithçka shkon mirë. Revoltohet kur lodhet duke pritur, kur zhgënjimi bëhet më i fortë se shpresa dhe kur heshtja nuk i duket më zgjidhje. Historia e ka dëshmuar këtë herë pas here. Nga idetë e Jean-Jacques Rousseau-së për lirinë dhe drejtësinë, te Revolucioni Francez i vitit 1789, shoqëritë na kanë treguar se pakënaqësia e akumuluar mund të kthehet në kërkesë për ndryshim. Protestat studentore në Tiranë, më 13 tetor, na shtrojnë një pyetje që shkon përtej një dite dhe një ngjarjeje: çfarë nuk kemi dëgjuar, që të rinjtë ndiejnë nevojën të ngrenë zërin? Sepse të rinjtë nuk kërkojnë vetëm të ardhmen. Ata kërkojnë të drejtën për ta ndërtuar atë. Nuk duan vetëm premtime, por mundësi. Nuk duan vetëm të dëgjohen, por të merren seriozisht. Një shoqëri nuk duhet të presë që pakënaqësia të shpërthejë për të kuptuar se diçka nuk shkon. Dhe pushteti nuk duhet ta ngatërrojë heshtjen me kënaqësinë, as bindjen me besimin. Revolta nuk është gjithmonë shenjë e një shoqërie që po humbet qetësinë. Ndonjëherë është shenja se njerëzit nuk duan të humbasin më shpresën. Prandaj, pyetja nuk është vetëm pse revoltohet njeriu. Pyetja e vërtetë është: sa herë duhet të ngrejë zërin njeriu, që dikush të vendosë ta dëgjojë?
