Ka regjime që rrëzohen nga revoltat, ka të tjera që shemben nga krizat ekonomike dhe ka edhe nga ato që vdesin ngadalë, të gërryera nga pesha e korrupsionit, arrogancës dhe humbjes së çdo lidhjeje me realitetin. Fundi i tyre nuk është një tragjedi historike por mbyllja e një kapitulli të turpshëm. Një regjim antivlerë nuk bie sepse kundërshtarët e tij bëhen papritur më të fortë. Ai bie sepse nuk arrin më të fshehë boshllëkun moral mbi të cilin është ndërtuar. Kur mediokriteti shpërblehet dhe meritokracia ndëshkohet, kur propaganda zë vendin e së vërtetës dhe servilizmi bëhet kriter karriere, fillon numërimi mbrapsht drejt fundit. Korrupsioni nuk është vetëm vjedhje parash publike por korruptimi i shpresës, i besimit dhe i vetë idesë se gjërat mund të funksionojnë ndershmërisht. Është momenti kur qytetarët pushojnë së besuari se puna vlen, se ligji është i barabartë për të gjithë dhe se e ardhmja mund të ndërtohet pa lidhje e favore. Por historia ka një zakon të vjetër. Ajo nuk i fal gjatë regjimet që ndërtohen mbi mashtrimin. Mund të zgjasin më shumë sesa mendohet, mund të krijojnë iluzionin e përjetësisë, por në fund përballen me gjykimin e kohës dhe koha është gjykatësi më i paanshëm që ekziston. Fundi i një regjimi të tillë nuk është arsye për hakmarrje por mundësi për reflektim. Sepse rreziku më i madh nuk është vetëm të rrëzosh një sistem të korruptuar, por të lejosh që ai të rikthehet me emra të rinj, me fytyra të reja dhe me të njëjtat zakone të vjetra. E pra, çdo pushtet kalon. Çdo slogan harrohet. Çdo propagandë zbehet. Ajo që mbetet është kujtesa e njerëzve dhe gjurma që lë një epokë në jetën e tyre. Dhe kur një regjim mbahet mend më shumë për korrupsionin sesa për arritjet, më shumë për arrogancën sesa për shërbimin, më shumë për privilegjet sesa për drejtësinë, atëherë fundi i tij nuk është humbje por fundi i një turpi.
