Ka një heshtje të veçantë që vjen kur një brez fillon të largohet nga skena e jetës, një heshtje që nuk lidhet vetëm me mungesën e njerëzve, por edhe me zbehjen e një mënyre të të jetuarit që për dekada të tëra mbajti në këmbë familje, shtëpi dhe shpresa. Është sikur bashkë me ta të tërhiqet ngadalë edhe një filozofi e thjeshtë, por e fortë e jetës, e ndërtuar mbi punën, sakrificën dhe dinjitetin. Po largohet një brez që nuk pati shumë mundësi për shkollë, por që megjithatë arriti të edukojë breza të tërë me urtësi, me shembull dhe me një ndjenjë të thellë përgjegjësie për jetën. Ata nuk kishin gjithmonë libra të shumtë në duar, por kishin një dije të lindur nga përvoja, nga puna e përditshme dhe nga përballja e drejtpërdrejtë me vështirësitë.
Ishte një brez që jetoi në kohë kur gjërat nuk vinin lehtë, kur çdo send në shtëpi kishte historinë e vet të mundit dhe të kursimit, dhe kur një tryezë e shtruar, sado modeste të ishte, përfaqësonte një fitore të vogël ndaj mungesës. Ata nuk e matnin jetën me luksin, por me qetësinë që vjen kur di se ke bërë gjithçka për familjen tënde. Ky brez na mësoi se vlera e gjërave nuk qëndron te çmimi i tyre, por te sakrifica që kërkojnë për t’u arritur. Na mësoi se respekti nuk është një fjalë e zbrazët që kërkohet me zë të lartë, por një ndjenjë që fitohet përmes sjelljes, përmes përulësisë dhe përmes mënyrës se si e trajton tjetrin. Ata ishin njerëz që e nisën jetën duke punuar herët, shpesh që në fëmijëri, dhe pikërisht për këtë arsye e dinin më mirë se kushdo tjetër se sa e shtrenjtë është çdo arritje e vogël. Në duart e tyre, të forta dhe të rrudhura nga puna, fshihej historia e një jete të tërë përpjekjesh që rrallëherë u shoqërua me ankesa. Brezi që po largohet është brezi që nuk u dorëzua lehtë edhe kur përballë kishte mungesa, pasiguri apo rrugë të vështira për të kaluar. Ata na mësuan se dinjiteti nuk është një dekoratë që vendoset në fjalë, por një mënyrë për të qëndruar drejt edhe kur jeta përpiqet të të përkulë. Në një kohë kur sot shumë gjëra maten me shpejtësi, me pamje dhe me sukses të menjëhershëm, kujtesa e këtij brezi na kujton se jeta ndërtohet ngadalë, me durim, me këmbëngulje dhe me një ndjenjë përgjegjësie që nuk kërkon duartrokitje. Ata largohen ngadalë, një nga një, duke lënë pas jo vetëm kujtime, por edhe një trashëgimi të heshtur vlerash që nuk mund të maten me pasuri materiale. Sepse ajo që na lanë nuk është thjesht një histori e kaluar, por një mënyrë për ta parë jetën me më shumë ndershmëri, me më shumë përulësi dhe me më shumë forcë të brendshme.Dhe ndoshta pyetja më e rëndësishme që mbetet pas largimit të tyre është se a do të dimë ne ta ruajmë këtë trashëgimi të heshtur të dinjitetit dhe të punës, apo do ta lëmë të tretet bashkë me kohën, si shumë gjëra të tjera që harrohen pa e kuptuar? Sepse brezat nuk zhduken vetëm kur njerëzit ikin nga kjo botë, ata zhduken vërtet atëherë kur vlerat që i mbajtën gjallë nuk jetojnë më në jetët tona.
Ndaje
