Në një kohë kur bota shpesh përkufizohet përmes kufijve të saj politikë dhe narrativave të ndara, Biblioteka Kombëtare e Shqipërisë zgjedh të kujtojë diçka më të thellë dhe më të qëndrueshme,faktin se kultura nuk ka jetuar kurrë në izolim, por gjithmonë në lëvizje, në shkëmbim dhe në ndërthurje të vazhdueshme mes popujve që ndajnë të njëjtën hapësirë gjeografike dhe historike. Në kuadër të Ditës Ndërkombëtare të Diversitetit Kulturor për Dialog dhe Zhvillim, në Qendrën “Sotir Kolea” paraqitet ekspozita dokumentare “Sorry for being so Balkanic”, një koncept që nuk e përdor termin “ballkanik” si stereotip, por si një mënyrë për të rikthyer vëmendjen te kompleksiteti i një rajoni ku historitë nuk ecin paralelisht, por ndërthuren, ndikojnë njëra-tjetrën dhe shpesh bëhen të pandashme në kujtesën materiale dhe shpirtërore. Në këtë ekspozitë, publiku ndeshet me një përzgjedhje të pasur materialesh arkivore që përfshijnë dorëshkrime të rralla, harta të periudhave të ndryshme historike, botime të vjetra, si dhe dëshmi etnografike që tregojnë mënyrën se si komunitete të ndryshme kanë bashkëjetuar, kanë ndarë praktika kulturore, kanë huazuar dhe përshtatur elemente të jetës së përditshme, duke krijuar një mozaik identitetesh që nuk mund të lexohet në mënyrë të thjeshtëzuar. Ajo që e bën këtë nismë të veçantë është mënyra se si materiali arkivor nuk paraqitet thjesht si objekt studimi, por si dëshmi e gjallë e një historie të përbashkët, ku kufijtë nuk kanë qenë gjithmonë pengesa, por shpesh vetëm linja administrative mbi një realitet shumë më fluid kulturor. Vizitori ftohet të shohë përtej etiketave dhe të kuptojë se Ballkani nuk është vetëm një hapësirë dallimesh, por edhe një territor i gjatë bashkëjetese simbolesh, zakonesh dhe ndikimesh të ndërsjella. Biblioteka Kombëtare, përmes këtij aktiviteti, nuk kufizohet vetëm në ruajtjen e kujtesës, por e aktivizon atë, duke e kthyer institucionin në një hapësirë ku dokumenti nuk mbetet i heshtur, por bëhet pjesë e dialogut bashkëkohor mbi identitetin dhe kulturën. Përveç ekspozitave të tilla tematike, ajo vijon të funksionojë si një qendër kërkimi, ruajtjeje dhe digjitalizimi të trashëgimisë së shkruar, si dhe si një vend ku studiues, studentë dhe publiku i gjerë mund të kenë akses në burime që ndihmojnë në kuptimin më të thellë të historisë kulturore të Shqipërisë dhe rajonit. Në këtë mënyrë, aktiviteti nuk mbetet vetëm një ngjarje për t’u vizituar, por shndërrohet në një ftesë për të rishikuar mënyrën se si e lexojmë Ballkanin, jo si një hapësirë të mbyllur në vetvete, por si një rrjedhë të gjatë ndërveprimesh ku identitetet nuk janë të ndara, por të lidhura në mënyra shpesh të padukshme, por thellësisht domethënëse.
