Çfarë vlere ka e drejta për të protestuar, nëse qytetari duhet të rrezikojë shëndetin dhe jetën për ta ushtruar atë? Çfarë kuptimi ka demokracia, kur zëri i kundërshtimit përballet me forcën dhe të rinjtë që dalin në rrugë për të shprehur pakënaqësinë e tyre përballen me shkopinjtë e gomës? Pamjet e policëve që godasin të rinjtë janë tronditëse dhe të papranueshme, sepse pas çdo goditjeje qëndron një njeri me dinjitet, me të drejta dhe me të ardhmen e tij. Uniforma është përgjegjësi, jo leje për dhunë, ndërsa detyra e policisë është të garantojë sigurinë publike, duke respektuar ligjin dhe të drejtat themelore të qytetarëve. Syri i dëmtuar rëndë i një 28-vjeçari, me rrezikun e humbjes së shikimit, është një nga ato pamje që nuk mund të shihen dhe të harrohen lehtë. Një sy është dritarja përmes së cilës njeriu sheh botën, njerëzit e dashur dhe të ardhmen që ëndërron. Asnjë i ri nuk duhet të paguajë me shëndetin e tij çmimin e një proteste. Në një shoqëri demokratike, protesta është e drejtë, jo krim, ndërsa kundërshtimi nuk duhet trajtuar si armik që duhet mposhtur me forcë. Përdorimi i dhunës nga autoritetet duhet të hetohet me paanshmëri, faktet të zbardhen dhe përgjegjësit të mbajnë përgjegjësi sipas ligjit. Të rinjtë kanë nevojë për një shtet që i dëgjon, jo për një shtet që i godet,për institucione që u japin përgjigje dhe jo për duar që ngrenë shkopinj mbi ta. Nuk duhet të presim që dhuna të prekë familjen tonë për ta kuptuar se ajo është e papranueshme, sepse të drejtat e njeriut nuk varen nga bindjet politike dhe as nga simpatitë tona për ata që protestojnë. Kur uniforma godet lirinë, nuk plagoset vetëm trupi i një protestuesi, por edhe besimi i qytetarëve te drejtësia dhe demokracia. Një shoqëri që respekton veten nuk hesht përballë dhunës, por kërkon të vërtetën, përgjegjësi dhe dinjitet për çdo njeri.
