Sa larg mund të shtyhet një shoqëri përpara se dëshpërimi të kthehet në revoltë dhe revolta të shpërthejë në një krizë që askush nuk arrin ta kontrollojë?
Varfëria nuk është thjesht mungesa e parave në xhep, as pamundësia për të blerë atë që dëshiron. Varfëria është lufta e përditshme për të siguruar gjërat më elementare, është ankthi i prindit që nuk di si t’i përballojë shpenzimet e muajit, është pensionisti që zgjedh mes ilaçeve dhe ushqimit, është i riu që nuk sheh të ardhme në vendin e tij dhe e konsideron largimin si të vetmen rrugë shpëtimi. Por varfëria bëhet edhe më e rëndë kur shoqërohet me ndjenjën e padrejtësisë, me pabarazinë e dukshme dhe me bindjen se përpjekja e ndershme nuk të garanton më një jetë dinjitoze. Kur njeriu punon, lodhet, sakrifikon dhe përsëri nuk arrin të përballojë nevojat e familjes, ndërsa sheh se mundësitë nuk shpërndahen njësoj për të gjithë, pakënaqësia nuk është më thjesht ekonomike. Ajo shndërrohet në zhgënjim, humbje besimi dhe zemërim shoqëror. Asnjë shoqëri nuk mund të mbahet pafundësisht mbi durimin e atyre që mezi mbijetojnë. Historia na ka treguar se krizat e mëdha nuk lindin gjithmonë papritur. Shpesh, ato paraprihen nga vite të tëra pakënaqësie, nga institucione që nuk dëgjojnë, nga premtime që përsëriten pa sjellë ndryshime dhe nga qytetarë që ndihen të braktisur. Kur këto probleme grumbullohen dhe rrugët e dialogut duken të mbyllura, zemërimi mund të marrë forma gjithnjë e më të ashpra. Kjo nuk do të thotë se varfëria çon pashmangshmërisht në dhunë apo në luftë civile. Do të thotë se varfëria e thellë, pabarazia dhe humbja e besimit te institucionet mund të krijojnë një terren të rrezikshëm për destabilizim, veçanërisht kur shoqëria është e polarizuar dhe konfliktet shfrytëzohen në vend që të zgjidhen. Prandaj, revolta qytetare nuk duhet parë vetëm si një problem rendi që zgjidhet me masa policore, por edhe si një sinjal se diçka në marrëdhënien mes qytetarit dhe shtetit ka nevojë të ndryshojë. Dhuna nuk justifikohet, por as shkaqet e zemërimit nuk mund të shpërfillen. Të ndëshkosh pasojën pa kuptuar shkakun do të thotë të shtysh krizën, jo ta zgjidhësh atë. Nuk mund t’u kërkosh njerëzve të ruajnë qetësinë, ndërsa pasiguria ekonomike u gërryen jetën çdo ditë. Nuk mund t’u kërkosh të besojnë te e ardhmja, kur puna nuk u siguron dot nevojat bazë, dhe as t’i qortosh për humbjen e shpresës pa u dhënë arsye konkrete për ta rifituar atë. Varfëria nuk është vetëm një tregues ekonomik, ajo është një provë e përgjegjësisë morale dhe shoqërore të një vendi. Një shoqëri e shëndetshme nuk matet vetëm me rritjen ekonomike, ndërtesat që ngrihen apo shifrat që publikohen, por edhe me mundësinë që një familje të jetojë me dinjitet, që një i ri të ndërtojë të ardhmen në vendin e vet dhe që një pensionist të mos e kalojë pleqërinë mes frikës dhe privimit. Nëse këto shqetësime lihen pas dore, nëse qytetari ndihet i padëgjuar dhe nëse hendeku mes pritshmërive dhe realitetit vazhdon të zgjerohet, atëherë fitili i pakënaqësisë shoqërore mund të digjet gjithnjë e më pranë barutit. Dhe kur shpërthen një krizë e tillë, pasojat nuk i paguajnë vetëm ata që kanë marrë vendime të gabuara por e gjithë shoqëria, sidomos njerëzit më të pambrojtur. Paqja shoqërore nuk ruhet duke i kërkuar të varfrit të durojë më shumë, por duke i dhënë mundësinë të jetojë më mirë. Drejtësia nuk ndërtohet me heshtjen e qytetarëve, por me dëgjimin e tyre. Sepse mes një shoqërie që kërkon zgjidhje dhe një shoqërie që shpërthen nga dëshpërimi, dallimi mund të jetë pikërisht te gatishmëria për të dëgjuar në kohë. Dhe kur varfëria bëhet përditshmëri, padrejtësia përvojë e zakonshme dhe shpresa një luks që jo të gjithë mund ta përballojnë, pyetja nuk është më sa mund të durojnë njerëzit, por sa përgjegjësi ka shoqëria për të mos i çuar drejt dëshpërimit. Sepse asnjë pushtet, asnjë institucion dhe asnjë shoqëri nuk duhet të presë që fitili të marrë flakë për të kuptuar se baruti ka qenë aty prej kohësh.
