Në fillimet e botës, kur gjithçka ishte ende e palëvizshme dhe heshtja rëndonte mbi tokë si një perde e padukshme, lindi ajo që do t’i jepte trupit gjuhë dhe shpirtit lëvizje, Terpsichore, muza e vallëzimit. E bija e Zeus dhe Mnemosyne, ajo erdhi si një ritëm i fshehtë që rridhte në damarët e natyrës. Nuk kishte nevojë për fjalë, sepse çdo hap i saj ishte një tregim, çdo kthesë e trupit një rrëfim i padukshëm që vetëm zemra mund ta kuptonte. Thuhej se kur Terpsichore prekte tokën, edhe bari më i heshtur fillonte të dridhej lehtë, sikur të kujtonte se kishte lindur për të lëvizur. Ajo nuk i mësoi njerëzit thjesht të kërcejnë por të ndjejnë ritmin që fshihet në çdo gjë, në rrahjen e zemrës, në frymëmarrje, në valët e detit që nuk ndalen kurrë. Nën dritën e Apollo, ku muzika merrte formë, Terpsichore i dha asaj trup, duke e kthyer tingullin në lëvizje dhe emocionin në një gjuhë universale që nuk ka nevojë për përkthim. Ajo ishte e lehtë si era, por e fortë në ndikimin e saj. Nuk sundonte skenat, por i mbushte ato me një prani që nuk shihej, vetëm ndjehej. Në tempujt e lashtë, në festat e njerëzve, në momentet kur gëzimi ose dhimbja kërkonin të shpërthenin përtej fjalëve, ishte Terpsichore ajo që u jepte formë ndjenjave, duke i kthyer në lëvizje të buta apo të vrullshme. Edhe sot, kur një trup fillon të lëvizë pa menduar, kur muzika të pushton dhe ti ndjen se nuk je më vetëm brenda vetes, është ajo, Terpsichora, që të prek lehtë, duke të kujtuar se vallëzimi nuk është thjesht art por mënyra më e vjetër e shpirtit për të treguar se është gjallë.
