Ka një mënyrë të veçantë si rëndon fjala “mërí” në gjuhën e njeriut, nuk është e zhurmshme, nuk kërkon skenë, por rri diku në heshtje, si një kujtim që nuk pranon të largohet dhe ndoshta pikërisht për këtë arsye, “Pa mëri” nuk lexohet vetëm si titull, por si një zgjedhje e vështirë e brendshme, si një qëndrim ndaj jetës që kërkon më shumë forcë sesa duket në sipërfaqe. Në këtë vepër, Kasoruho nuk synon të predikojë, por të vëzhgojë njeriun në marrëdhënien e tij me të shkuarën, me padrejtësinë dhe me kujtesën që shpesh nuk i bindet logjikës së kohës. Mëria, në leximin e tij, nuk është thjesht një reagim emocional, por një gjendje që mund të zërë vend brenda njeriut dhe të fillojë ta formësojë mënyrën si ai sheh të tjerët, si i interpreton ngjarjet dhe si e jeton të tashmen. Por ajo që e bën këtë reflektim të veçantë është mënyra si autori i afrohet idesë së çlirimit. “Pa mëri” nuk nënkupton harresë, as mohim të dhimbjes, por një lloj vetëdijeje që e vendos njeriun përballë vetes. A do të vazhdojë të mbajë brenda vetes peshën e asaj që e ka lënduar, apo do të përpiqet ta transformojë atë në një mënyrë më të qetë të ekzistencës? Në këtë kuptim, vepra merr formën e një kolone të brendshme mbi maturinë njerëzore, mbi aftësinë për të mos e lënë të shkuarën të bëhet burg emocional. Ajo nuk flet me zë të lartë, por me një ton të qetë që të detyron të ndalesh dhe të pyesësh veten nëse falja është një akt i madh moral apo thjesht një mënyrë për të mos e lejuar dhimbjen të zgjasë më shumë sesa duhet.
“ Pa mëri” mbetet një ftesë e heshtur për një lloj lirie që nuk shihet nga jashtë, por ndihet thellë brenda njeriut, aty ku kujtesa dhe qetësia më në fund mësojnë të bashkëjetojnë.
Ndaje
