Nuk janë të shumta ato data që mbajnë një lloj drite të heshtur, si një kujtesë që nuk kërkon zhurmë për të qenë e madhe. 15 prilli është një prej tyre. Në vitin 1452, në një fshat të thjeshtë të Toskanës, lindi Leonardo da Vinci dhe me të, sikur nisi të ndryshojë mënyra se si njeriu do ta shihte botën. Nuk ishte një lindje që u kuptua menjëherë si “e jashtëzakonshme”. Historia rrallë e njeh madhështinë në momentin e parë por aty, në heshtjen e një kohe që ende nuk e dinte çfarë po i ndodhte, po formohej një mendje që nuk do të pranonte kufij të gatshëm. Një mendje që nuk do të mjaftohej me “kështu është”, por do të këmbëngulte me “pse është kështu?” dhe “a mund të jetë ndryshe?”. Leonardo nuk e ndau kurrë botën në kuti të mbyllura. Për të, arti nuk ishte larg shkencës, as shkenca larg imagjinatës. Trupi i njeriut nuk ishte vetëm një formë për t’u vizatuar, por një sistem për t’u kuptuar. Drita nuk ishte vetëm bukuri për t’u parë, por një mister për t’u zbërthyer dhe natyra, në tërësinë e saj, nuk ishte sfond i jetës njerëzore, por vetë teksti ku jeta shkruhej. Në këtë mënyrë, ai nuk ishte vetëm një njeri i Rilindjes. Ai ishte një njeri që e shtynte Rilindjen përtej vetes sepse aty ku të tjerët shihnin përfundime, ai shihte fillime. Aty ku të tjerët vendosnin kufij, ai shihte kalime.Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse 15 prilli nuk lexohet vetëm si një datë lindjeje, por si një kujtesë e butë, se kurioziteti është forma më e pastër e lirisë mendore. Se të mos pranosh të dukshmen, është hapi i parë drejt zbulimit. Dhe ajo që mbetet nga Leonardo nuk është vetëm ajo që ai bëri, por mënyra se si ai mësoi botën të mendojë ndryshe pa frikë nga pyetjet që nuk kanë fund.
