Ka në çdo klasë një ritëm të padukshëm që nuk shkruhet në ditarët e mësuesit dhe as në librat e mungesave, por që ndihet në mënyrën si ulen nxënësit, si shmangin shikimin, si zgjedhin të flasin ose të heshtin, dhe në atë hapësirë të vogël mes bankave, ku duket sikur nuk ndodh asgjë, shpesh ndodh gjithçka që nuk thuhet me zë, por që mbetet gjatë në kujtesë si një ndjesi e pashpjeguar. Është një lloj jete e dytë, e padukshme, që zhvillohet paralel me mësimin, me tingullin e ziles, me pyetjet dhe përgjigjet e ditës, ku secili nxënës nuk është vetëm ai që duket në sipërfaqe, por edhe një botë e vogël më vete, me heshtje, me reagime të vonuara, me buzëqeshje të shkurtra ose me shikime që shmangen pa u vënë re. Në vitin 2019, në një klasë të zhurmshme ku gjithçka lëvizte shpejt dhe ku çdo ditë kishte ngjyrën e vet të paparashikueshme, ishte një djalë që qeshte gjithmonë, dhe ajo e qeshur, në fillim e padëmshme dhe e thjeshtë, dukej thjesht si pjesë e atmosferës së klasës, por me kalimin e kohës filloi të marrë një kuptim tjetër, më të thellë, si një mënyrë për të mbajtur distancë nga rëndesa e gjërave që nuk thuhen me zë. Sepse në një klasë ku secili përpiqet të gjejë vendin e vet mes zhurmës dhe heshtjes, e qeshura e tij nuk ishte vetëm reagim, por edhe prani, një mënyrë për të mbushur boshllëqet e vogla të ditës, për të shmangur pauzat e gjata të mendimit, dhe ndoshta edhe për të mos lejuar që serioziteti i tepërt të bëhej më i rëndë se vetë ora e mësimit. Dhe kështu, pa e kuptuar askush në atë moment, ai nuk ishte thjesht “djali që qeshte gjithmonë”, por një nga ato figura të vogla të klasës që mbajnë mbi vete më shumë se sa duket, duke e kthyer lehtësinë në një formë të heshtur mbijetese, dhe klasën në një vend ku e qeshura dhe heshtja bashkëjetojnë më afër se sa mendohet.
