Ajo nuk fliste shumë në klasë, por gjithmonë mbante një fletore përpara vetes, si një botë e vogël që nuk e linte kurrë mbi bankë, ku dora e saj lëvizte pa pushim dhe me një ritëm të qetë, sikur të ishte në një bisedë të pandërprerë me mendimet që nuk kishin nevojë të dilnin me zë. Shpesh, ndërsa të tjerët ndiqnin mësimin, ajo ulte pak kokën dhe shkruante në cep të faqeve, jo gjithmonë gjëra që kishin lidhje me temën e orës, por fjali të papritura, copëza mendimesh, ndonjëherë edhe fjalë të vetme që dukeshin sikur mbanin brenda një histori të tërë, dhe kur fleta mbushej, ajo nuk e mbyllte menjëherë fletoren, por e linte pak hapur, si të mos donte ta ndërpriste atë rrjedhë që vinte natyrshëm. Fletët e saj ishin gjithmonë të mbushura me diçka më shumë sesa detyra apo përgjigje të zakonshme, sepse në to kishte mendime që nuk kërkonin leje për të ekzistuar, kishte ndjesi të papërkthyera në fjalë të thjeshta, dhe ndonjëherë edhe vizatime të vogla në cepat e faqeve, si shenja të një bote të brendshme që nuk rrinte kurrë në heshtje, edhe kur jashtë gjithçka dukej e qetë. Në klasë ajo ishte e qetë, pothuaj e padukshme për ata që shikonin shpejt, por mjaftonte të vëreje për pak sekonda që të kuptoje se ajo nuk mungonte kurrë në të vërtetë, sepse ndërsa trupi i saj rrinte aty, mendja e saj dukej se udhëtonte diku tjetër, në një hapësirë ku fjalët nuk thuheshin me zë, por shkruheshin me një lloj lirie që nuk varej nga vëmendja e të tjerëve. Dhe ndoshta ajo që ne e ngatërronim me heshtje, nuk ishte mungesë zëri, por një formë tjetër komunikimi që nuk kishte nevojë për audiencë për të qenë e vërtetë, një mënyrë më e thellë dhe më e ngadaltë për të thënë gjithçka që nuk mund të thuhej me ngut në një klasë plot zhurmë dhe pritshmëri. Sepse disa njerëz nuk flasin për të mos u dëgjuar por shkruajnë, që të mos humbasin veten në gjithë atë zhurmë që i rrethon.
