Ka dhimbje që nuk vijnë si britmë e menjëhershme, por si një heshtje e rëndë që zgjatet në kohë, si një frymëmarrje e ndërprerë në mes të jetës, e cila nuk rikthehet më kurrë në ritmin e mëparshëm, dhe megjithatë vazhdon të mbahet gjallë në mënyrën e vet të thyer. 14 prilli nuk është thjesht një datë në kalendar, por një kujtesë e thellë dhe e ndjeshme për të mbijetuarit e dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë, një kujtesë që nuk kërkon vetëm të lexohet, por të përjetohet me një lloj respekti të heshtur që i afrohet dhimbjes pa e prekur me zhurmë. Në hijet e Kosovo War, u thyen trupa dhe u shkel dinjiteti njerëzor në mënyra që nuk mund të shpjegohen lehtë me fjalë, sepse nuk ishte vetëm dhunë fizike, por një përpjekje për të shuar identitetin dhe për të lënë pas një boshllëk që do të zgjaste shumë më tepër se vetë lufta. Të mbijetuarit e asaj kohe nuk mbajnë vetëm kujtimin e një historie të dhimbshme, por edhe peshën e një bote që shpesh nuk diti si t’i shihte në sy, duke i detyruar të ecin mes dy heshtjesh të ndryshme, asaj që u ndodhi dhe asaj që shoqëria zgjodhi të mos e thotë për një kohë të gjatë.Sepse ka plagë që nuk flasin, jo nga mungesa e forcës, por sepse fjala shpesh nuk është mjaftueshëm e madhe për të mbajtur brenda vetes atë që ka ndodhur, dhe kështu dhimbja mbetet e mbyllur në kujtesë si një dritë që nuk shuhet, por nuk ndriçon më si më parë. Por edhe në mes të kësaj errësire të thellë, vetë mbijetesa bëhet një formë e heshtur force, një mënyrë për t’i thënë jetës se nuk u shua gjithçka, se edhe kur gjithçka duket e thyer, njeriu ende gjen një mënyrë për të vazhduar, sado e vështirë të jetë ajo vazhdimësi. Në këtë ditë, nuk ka fjalë që e lehtësojnë dhimbjen, por ka një përgjegjësi që nuk mund të shmanget, ajo për të mos e kthyer shikimin nga ana tjetër, për të mos lejuar që heshtja të bëhet sërish strehë e padrejtësisë, dhe për të mbajtur gjallë kujtesën me dinjitet dhe njerëzi. Sepse disa plagë nuk kërkojnë harresë për t’u shëruar, por kërkojnë kujtesë të ndershme për të mos u përsëritur kurrë më.
