Ka një lodhje të re në ajër, por nuk është ajo që vjen nga puna e bërë mirë, nga mundi që lë pas një ndjenjë kuptimi por një lodhje që lind përpara se përpjekja të fillojë, një hezitim i brendshëm ndaj gjithçkaje që kërkon kohë, durim dhe përkushtim, sikur vetë ideja e përpjekjes të jetë bërë e rëndë për një mendje të mësuar me shpejtësinë dhe me shpërblimin e menjëhershëm. Në thelb të kësaj gjendjeje qëndron kultura e rezultateve të shpejta, një kulturë që nuk mat më vlerën e një pune me thellësinë apo qëndrueshmërinë e saj, por me shpejtësinë me të cilën ajo prodhon një rezultat të dukshëm, të prekshëm dhe, mbi të gjitha, të konsumueshëm menjëherë, duke krijuar kështu një marrëdhënie të re me suksesin, ku rruga nuk ka më rëndësi, por vetëm mbërritja, dhe sa më e shpejtë të jetë ajo, aq më e vlefshme perceptohet. Në këtë logjikë të re, përpjekja fillon të shihet si një pengesë dhe jo si një domosdoshmëri, si një barrë që duhet shmangur dhe jo si një proces që duhet përqafuar, sepse gjithçka që kërkon kohë fillon të duket e vjetruar, e panevojshme dhe madje e padobishme në një botë që lëviz me ritme të përshpejtuara dhe që shpërblen më shumë dukjen sesa thelbin. Por pikërisht këtu lind një nga humbjet më të mëdha të kohës sonë,humbja e durimit si virtyt. Durimi nuk është thjesht aftësia për të pritur por për të qëndruar në proces, për të duruar pasigurinë, për të vazhduar edhe kur rezultati nuk është i dukshëm, për të besuar se ndërtimi kërkon kohë dhe se çdo gjë me vlerë kalon nëpër një fazë të padukshme rritjeje. Sot, durimi shpesh ngatërrohet me dobësi, me ngadalësi apo me mungesë ambicieje, sepse një mendësi e orientuar drejt rezultateve të menjëhershme nuk arrin ta vlerësojë atë që nuk shfaqet menjëherë, atë që kërkon kohë për t’u formuar, për t’u pjekur dhe për t’u bërë e qëndrueshme. Kjo na çon në një pyetje më të thellë dhe më shqetësuese. A dimë ende të presim për të ndërtuar diçka serioze? A kemi ende durimin për të kaluar nëpër fazat e vështira, të paqarta dhe shpesh të padukshme të çdo procesi të vërtetë ndërtimi, apo jemi bërë të varur nga një ritëm që na mëson të braktisim gjithçka që nuk jep rezultat të menjëhershëm? Në shumë raste, përgjigjja duket e zymtë, sepse shohim gjithnjë e më shpesh projekte që nisin me entuziazëm, por shuhen sapo përballen me vështirësinë e parë, ide që duken të mëdha në fillim, por nuk arrijnë të përkthehen në realitet sepse kërkojnë më shumë kohë sesa jemi të gatshëm të investojmë, dhe njerëz që heqin dorë jo sepse nuk janë të aftë, por sepse nuk janë më të mësuar me procesin e gjatë të përpjekjes. Në planin psikologjik, kjo lidhet edhe me mënyrën se si funksionon truri ynë në raport me shpërblimin. Sa më shumë që mësohemi me rezultate të shpejta, aq më pak tolerojmë vonesën, duke krijuar një cikël ku kërkojmë gjithnjë e më shumë kënaqësi të menjëhershme dhe humbasim aftësinë për të investuar në qëllime afatgjata. Por çdo gjë që ka vlerë reale një profesion i ndërtuar me themel, një karakter i formuar me përvojë, një marrëdhënie e qëndrueshme, një dije e thellë kërkon kohë, kërkon përsëritje, kërkon gabime dhe korrigjime, kërkon, mbi të gjitha, një përpjekje që nuk shpërblehet menjëherë, por që ndërton diçka që zgjat.Dhe ndoshta problemi nuk është se jemi bërë të paaftë për përpjekje, por se jemi bërë të paduruar për të parë frytet e saj, duke harruar se çdo proces i vërtetë ka një kohë të vetën, një ritëm që nuk mund të përshpejtohet pa e dëmtuar vetë rezultatin. Pyetja nuk është vetëm nëse jemi bërë alergjikë ndaj përpjekjes, por nëse jemi gati të rikthejmë vlerën e saj në jetën tonë, duke pranuar se jo gjithçka që vlen vjen shpejt, dhe se ndoshta gjërat më të rëndësishme janë pikërisht ato që kërkojnë më shumë kohë për t’u ndërtuar.
