Çdo mëngjes, para se sytë të mësohen plotësisht me dritën e ditës, shumë prej nesh e kapin telefonin dhe hapin Instagramin, jo me qëllim të qartë, por nga zakoni i thelluar i muajve e viteve, dhe brenda disa sekondave, pa e kuptuar dhe pa e zgjedhur me vetëdije, fillojmë të krahasohemi me trupin e dikujt, me udhëtimin e dikujt tjetër, me karrierën e një moshatari dhe me lumturinë e dukshme të një personi që nuk e njohim fare dhe me të cilin nuk ndajmë asnjë kontekst të jetës reale. Psikologu Leon Festinger e formuloi teorinë e krahasimit social që në vitin 1954, duke argumentuar se njerëzit kanë një nevojë të brendshme dhe të pandashme për të matur veten në raport me të tjerët, por në atë kohë krahasimi kishte kufij natyrorë të vendosur nga gjeografia dhe mjedisi, si lagjja, shkolla apo vendi i punës, ndërkohë që sot Instagrami i ka zhbërë të gjitha ato kufij dhe e ka zëvendësuar me një lumë të pafund imazhesh të filtruara, të kuratuara me kujdes dhe të optimizuara algoritmikisht për të prodhuar pikërisht atë që prodhon, admirim të përzier me zili. Çfarë shohim çdo ditë në ekranet tona nuk është jetë në kuptimin e plotë të fjalës, por performancë e kujdesshme, është momenti më i mirë i asaj dite, i ndriçuar me dritën e duhur, i edituar me durim dhe i publikuar në orën kur algoritmi garanton numrin më të lartë të reagimeve, ndërkohë që prapa atij imazhi të përsosur fshihet e gjithë jeta e zakonshme me ankthin e saj, mërzinë, pasigurinë dhe ditët gri që askush nuk i fotografon, sepse nuk i sheh askush dhe nuk i jep zemra askush. Studimet e psikologjisë së motivimit tregojnë se krahasimi i jashtëm, ai që bazohet në arritjet dhe pamjen e të tjerëve, është forma më shkatërruese e motivimit, sepse krijon një lak të pafund ku çdo arritje zhvlerësohet menjëherë nga arritja e tjetrit, ndërkohë që krahasimi i brendshëm, ai ku mat veten sot me veten e djeshme, është burimi i vetëm i motivimit të qëndrueshëm dhe i kënaqësisë së vërtetë me progresin personal. Por kjo nuk është thirrje për të fshirë aplikacionin apo për të braktisur botën dixhitale, sepse Instagrami është mjet dhe si çdo mjet mund të dëmtojë ose të ndihmojë sipas mënyrës si e përdorim, mund të jetë burim frymëzimi, lidhje njerëzore dhe shprehje kreative, por mund të bëhet edhe greminë e krahasimit të pafund nëse e lëmë të na diktojë standardet, ritmin dhe vlerën tonë si njerëz. Vlera jote nuk matet me numrin e ndjekësve dhe rruga jote nuk ka të njëjtin ritëm me rrugën e askujt tjetër, sepse secili prej nesh ecën me hapat e tij, në kohën e tij dhe drejt destinacionit të tij. Herën tjetër kur hap aplikacionin dhe ndjen atë ndjesi të njohur të pakënaqësisë që të zë befas, ndalo për një moment dhe pyete veten se kush vendosi që kjo të jetë standardi me të cilin duhet të matesh, pse jeta e një të panjohuri duhet të jetë matësi i suksesit dhe i lumturisë sate, dhe çfarë po bëje apo çfarë mendoje pak sekonda para se ta hapje, sepse ai çast para hapjes është ku jetoje vërtet.
Jeta e vërtetë ndodh jashtë ekranit dhe manifestohet në bisedat e gjata me njerëzit që i do, në librin që lexon me qetësi, në punën që bën me durim edhe kur askush nuk e sheh dhe nuk e aplaudon, në mëngjesin pa telefon kur mendimet janë vetëm tuajat, dhe pikërisht ato momente, të padukshme dhe të pafiltruar, janë momentet që të formojnë si njeri dhe të japin forcën për të vazhduar. Ti nuk je prapa dhe nuk je i pamjaftueshëm, ti je thjesht në rrugën tënde, me ritmin tënd dhe me historinë tënde të vetën, dhe pasqyra e Instagramit mund të jetë e thyer por ajo që mban brenda, vullneti, durimi dhe besimi te vetja, mund të jetë gjithnjë e plotë nëse zgjedh ta shikosh me sy të drejtë dhe ta ushqesh çdo ditë.
Ndaje
