Në qetësinë e maleve shqiptare, ku erërat bartin histori të lashta dhe lumenjtë rrjedhin të qetë duke mbajtur me vete kujtime shekullore, qëndron një virtyt i madh që ka formuar shpirtin e popullit tonë, mikpritja, një gjuhë pa fjalë që flet për respekt, nder dhe humanizëm, dhe që ka mbijetuar deri në ditët e sotme si një shenjë e qartë e identitetit shqiptar dhe e Kanunit të Lekë Dukagjinit. Në çdo fshat, në çdo shtëpi me gurë të bardhë ose dru të vjetër, dera e hapur nuk është vetëm një praktikë tradicionale por një ftesë shpirtërore, një zotim i heshtur që çdo person që hyn të trajtohet si pjesë e familjes, të ndihet i mirëpritur dhe të largohet me nder dhe respekt. Mikpritja nuk është thjesht një tryezë e mbushur me bukë, djathë dhe mish, ajo është shpirt i hapur, një mënyrë për të ndarë jo vetëm ushqimin, por edhe historinë, kujtesën dhe krenarinë e një populli që e ka bërë bujarinë një parim jetësor. Kanuni i Lekë Dukagjinit e kodifikon këtë virtyt si një obligim moral, çdo mik, qoftë i njohur apo i huaj, është i shenjtë në shtëpinë e shqiptarëve dhe nderi i familjes matet jo me pasuri materiale, por me aftësinë për të ofruar respekt, kujdes dhe shërbim të sinqertë, duke treguar se bashkëjetesa dhe solidariteti janë gurët themelorë të shoqërisë. Kur dielli perëndon mbi fushat dhe malet e Shqipërisë dhe tryezat ngrihen nën dritën e kandilit, çdo mik që ulet përpara një pjate të shtruar me dashuri ndien jo vetëm ushqim, por një histori të përbashkët, një trashëgimi shpirtërore që ka kaluar brez pas brezi. Çdo fjalë e thënë me respekt, çdo buzëqeshje, çdo përqafim dhe çdo pjesë e bukës së ndarë është dëshmi e një tradite që bashkon individin me komunitetin dhe me natyrën, duke bërë që mikpritja shqiptare të shndërrohet në një fenomen jo vetëm social por edhe shpirtëror. Mikpritja shqiptare nuk është thjesht një zakon i lashtë që mbahet për nostalgji por çelësi që mban gjallë identitetin, dinjitetin dhe humanizmin e një kombi, një gjuhë universale e nderit dhe respektit që flet më fuqishëm se çdo ligj, çdo urdhër ose çdo normë shoqërore. Dhe kështu, çdo derë e hapur, çdo tryezë e përgatitur dhe çdo mik i mirëpritur bëhen simbol i pavdekshëm i shpirtit shqiptar, një kujtesë e gjallë se mikpritja nuk është vetëm akt fizik, por një mënyrë jetese, një ligj i brendshëm shpirtëror që lidh të kaluarën me të tashmen dhe të tashmen me të ardhmen.
