Prandaj qesh, edhe kur arsyeja nuk është madhështore, sepse jo çdo buzëqeshje ka nevojë për një festë për të qenë e vërtetë, ndonjëherë mjafton vendimi i vogël për të mos ia dorëzuar ditën rëndesës. Lëviz, edhe kur dëshira mungon, sepse shpesh dëshira vjen pas hapit të parë dhe jo përpara tij dhe trupi e njeh më mirë se mendja rrugën drejt lehtësimit. Jepi trupit një shans të të ndihmojë, sepse ai është aleati yt më besnik, punon në heshtje, pa kërkuar mirënjohje dhe prodhon atë që shpesh e kërkojmë jashtë vetes. Endorfina, kjo molekulë e vogël me fuqi të madhe, vepron si qetësues natyral, zbut dhimbjen, ul tensionin dhe krijon një ndjesi mirëqenieje që nuk ka nevojë për arsye madhore. Është si një përqafim i brendshëm biologjik, një mekanizëm mbrojtës që na kujton se jemi ndërtuar për të përballuar, për të rimarrë veten dhe për t’u rikthyer në ekuilibër. Kur lëvizim, kur djersijmë, kur qeshim me gjithë trup, endorfina çlirohet dhe na shpërblen me një qartësi të butë mendore dhe me ndjesinë e çlirimit që nuk vjen nga arratisja por nga përballja me vetveten. Ajo nuk e zhduk realitetin, por na jep forcën ta mbajmë mbi supe pa u rrëzuar. Ndoshta mençuria nuk qëndron gjithmonë në analizën e pafundme të asaj që na shqetëson, por në gjestin e thjeshtë që ndërpret spiralen e brendshme, një hap jashtë, një ecje më e shpejtë, një e qeshur që çan seriozitetin e tepërt. Shërimi nuk vjen gjithmonë me zgjidhje madhështore shpesh ai nis në heshtje, me një trup që zgjedh të lëvizë dhe me një endorfinë që zgjedh të të mbajë në këmbë.
