Ka zëra që dëgjohen dhe harrohen, dhe ka zëra që mbeten gjatë në kujtesë, sepse prekin një vend të thellë brenda njeriut, aty ku lind dëshira për të ndryshuar, për t’u ngritur dhe për të provuar sërish, edhe kur rruga duket e vështirë.
Kështu më duket historia e Tony Robbins, një udhëtim që nuk fillon me madhështi, por me pasiguri, me sfida dhe me një kërkim të vazhdueshëm për kuptimin e forcës njerëzore. Ai nuk erdhi në botë si një figurë e famshme, por si një djalë i zakonshëm, i rritur në rrethana të thjeshta, ku mungesat dhe vështirësitë nuk ishin përjashtim, por pjesë e përditshme e jetës, dhe pikërisht në atë realitet të ashpër filloi të formohej bindja se njeriu nuk përcaktohet nga ajo që i jepet, por nga ajo që zgjedh të bëjë me atë që ka. Në vitet e rinisë, kur shumë të tjerë kërkonin rrugë të lehta, ai zgjodhi rrugën e kërkimit, duke lexuar me etje çdo libër që fliste për mendjen, për motivimin, për mënyrën se si mendimet dhe emocionet mund të ndryshojnë drejtimin e jetës. Takimi me Jim Rohn u bë një nga ato kthesat e heshtura që nuk duken menjëherë, por që ndryshojnë gjithçka, sepse aty ai kuptoi se çdo njeri ka brenda vetes një fuqi që shpesh mbetet e fjetur, jo sepse nuk ekziston, por sepse nuk e zgjojmë kurrë me vendime të qarta dhe me veprime të guximshme. Me kalimin e kohës, ai nuk u mjaftua vetëm me teori, por filloi të ndërtojë një mënyrë të re komunikimi me njerëzit, një mënyrë që nuk synonte vetëm të bindte mendjen, por të zgjonte emocionin, të lëkundte bindjet e vjetra dhe të hapte horizonte të reja. Seminaret e tij nuk janë thjesht ligjërata por përvoja të gjalla, ku fjala, lëvizja, heshtja dhe energjia ndërthuren në një ritëm që e bën njeriun të ndiejë se ndryshimi nuk është diçka e largët, por diçka që mund të fillojë në atë çast. Ai përdor histori, ushtrime, vizualizime dhe teknika të ndryshme të komunikimit, duke i kujtuar çdo njeriu se gjendja e brendshme nuk është një fat i pandryshueshëm, por një gjendje që mund të drejtohet, të formohet dhe të forcohet. Në mes të zhurmës së botës moderne, ku shpesh ndjehemi të shpërndarë mes detyrimeve, frikërave dhe dyshimeve, mesazhi i tij tingëllon i thjeshtë, por i fortë se fuqia nuk qëndron te dëshira për të pasur një jetë më të mirë, por te vendimi për të vepruar, edhe kur nuk jemi të sigurt, edhe kur nuk kemi garanci, edhe kur rruga duket e paqartë. Ai kujton se çdo sfidë mund të bëhet një mundësi, nëse e shohim si një provë për t’u rritur, dhe se çdo frikë mund të kthehet në energji, nëse nuk i shmangemi por e përballojmë.
Sot, zëri i Tony Robbins dëgjohet në auditorë të mëdhenj, në libra, në video dhe në rrëfimet e miliona njerëzve që kanë gjetur tek ai një shtysë për të ndryshuar diçka në jetën e tyre, jo sepse ai u dha një formulë magjike, por sepse u kujtoi diçka që shpesh e harrojmë, se njeriu ka një forcë të jashtëzakonshme për t’u ngritur mbi rrethanat, nëse zgjedh të mos dorëzohet.Dhe ndoshta ky është mësimi më i thjeshtë dhe më i thellë që vjen nga ky udhëtim se jeta nuk ndryshon në një çast të vetëm, por në çdo hap të vogël që marrim me vetëdije, në çdo vendim që marrim me guxim dhe në çdo moment kur zgjedhim të besojmë se versioni më i mirë i vetes nuk është një ëndërr e largët, por një mundësi që pret të zgjohet.
Ndaje
