Në malësitë e largëta të Traçisë lindi një luftëtar i pamposhtur, i cili, pas kapjes dhe shndërrimit në skllav, u detyrua të luftonte si gladiator në shkollën e Kapuas, ku përditshmëria ishte dhunë dhe frikë. Në vitin 73 para Krishtit, ai dhe rreth 70 bashkëluftëtarë të tjerë rrëmbyen thika kuzhine dhe armë të improvizuara dhe shpërthyen nga skllavëria, duke gjetur strehë në majat e Malit Vezuv. Ajo që nisi si një arratisje e dëshpëruar shndërrohej shpejt në kryengritjen më të madhe që Roma kishte parë ndonjëherë. Lajmet për rebelimin e Spartakut u përhapën si zjarr, duke tërhequr mijëra skllevër të arratisur dhe punëtorë të shtypur nga e gjithë Italia. Ushtria e tij, e improvizuar dhe e rritur me çdo betejë, mundi forcat romake të dërguara për ta shuar, duke rrëmbyer armë dhe duke fituar moral të papërshkrueshëm. Në kulmin e fuqisë, Spartaku komandonte mbi 120,000 luftëtarë dhe kontrollonte pjesë të mëdha të Italisë së Jugut. Taktikat e tij të zgjuara dhe vendosmëria e jashtëzakonshme shpesh e vendosnin përpara komandantëve romakë, të cilët e nënvlerësonin kurajon dhe inteligjencën e një gladiatori të lirë.Kryengritja, që zgjati dy vjet, tronditi Romën. Frika e përhapur në rrugët e qytetit nuk mund të fshihte shqetësimin e Senatit. Së fundmi, tetë legjione nën komandën e Marko Liçin Krasit u dërguan për të shuar rebelimin. Në vitin 71 para Krishtit, Spartaku ra në betejë në jug të Italisë, duke luftuar me guxim deri në frymën e fundit. Për të trembur të tjerët, Krasi urdhëroi kryqëzimin e 6,000 rebelëve përgjatë Rrugës Apiane, një paralajmërim i tmerrshëm për ata që guxonin të sfidonin fuqinë e Romës. Megjithatë, legjenda e Spartakut mbijetoi. Ai u bë simbol i lirisë dhe i rezistencës ndaj shtypjes, një dëshmi se edhe fuqia e madhe e Perandorisë Romake mund të sfidohej nga ata që kërkojnë drejtësi dhe liri. Historia e tij vazhdon të frymëzojë kryengritje, lëvizje dhe ëndrrën për një botë ku njerëzit nuk e humbin kurrë guximin për të thënë “Jo” ndaj padrejtësisë.
