Kleopatra VII Filopator, një nga figurat më të njohura të historisë së lashtë, shpesh përfytyrohet gabimisht si egjiptiane nga origjina. Në të vërtetë, ajo ishte pasardhëse e dinastisë Ptolemaike, një familje me origjinë greko-maqedonase që sundoi Egjiptin pas vdekjes së Aleksandrit të Madh. Ptolemejtë ruajtën për shekuj identitetin e tyre grek, duke u martuar kryesisht brenda familjes dhe duke mos mësuar gjuhën e popullsisë vendase. Ajo që e dallon Kleopatrën nga paraardhësit e saj ishte pikërisht thyerja e kësaj tradite. Ajo ishte sundimtarja e parë e dinastisë që mësoi gjuhën egjiptiane dhe që komunikoi drejtpërdrejt me popullin pa ndërmjetës. Burimet antike, veçanërisht Plutarku, tregojnë se Kleopatra zotëronte shumë gjuhë dhe mendohet deri në nëntë, përfshirë greqishten, egjiptishten, latinishten dhe disa gjuhë të Lindjes së Afërt. Kjo aftësi e jashtëzakonshme gjuhësore i dha asaj një avantazh të rrallë diplomatik në një botë të fragmentuar politikisht. Përmes gjuhës, Kleopatra ndërtoi pushtetin e saj. Ajo e kuptoi se sundimi nuk mbahet vetëm me ushtri apo pasuri, por edhe me aftësinë për t’u dëgjuar dhe kuptuar. Duke folur gjuhën e priftërinjve, të tregtarëve dhe të ambasadorëve të huaj, ajo forcoi lidhjet politike dhe fetare, duke u paraqitur njëkohësisht si mbretëreshë helenistike dhe si faraone legjitime e Egjiptit. Kleopatra nuk ishte vetëm një figurë e bukurisë legjendare, siç u përshkrua më vonë nga propaganda romake, por një udhëheqëse e arsimuar, strategjike dhe jashtëzakonisht e vetëdijshme për fuqinë e dijes. Trashëgimia e saj qëndron jo vetëm në aleancat me Jul Çezarin dhe Mark Antonin, por edhe në faktin se ajo e përdori gjuhën si mjet pushteti dhe identiteti. Në këtë kuptim, Kleopatra mbetet një nga shembujt më të hershëm të fuqisë së komunikimit në histori.
