Njeriu i sotëm jeton në një botë që i ofron më shumë komoditet se çdo brez tjetër më parë, por njëkohësisht i prodhon më shumë ankth, pasiguri dhe zbrazëti të brendshme. Në teori, shumë njerëz kanë të siguruara nevojat bazë, ushqim, strehë, akses në informacion madje edhe forma argëtimi të pafundme. Por ky bollëk nuk është shndërruar automatikisht në qetësi përkundrazi, shpesh ka krijuar një ndjenjë të vazhdueshme mungese. Në nivelin më të ulët të piramidës, nevojat fiziologjike sot nuk kërcënohen më nga uria klasike por nga teprica. Ushqimi është i bollshëm, por shpesh i pashëndetshëm, gjumi ekziston por është i fragmentuar, trupi ushqehet por lodhet mendërisht. Njeriu modern mbijeton, por rrallë pushon vërtet. Nevojat për siguri, që në piramidën e Maslow-t vijnë menjëherë pas mbijetesës, sot janë kthyer në një nga burimet kryesore të ankthit. Puna është e pasigurt, marrëdhëniet janë të përkohshme, e ardhmja duket e paqëndrueshme. Edhe ata që duken “të sistemuar” jetojnë me frikën e rënies. Siguria është kthyer nga gjendje reale në ndjenjë psikologjike që mungon. Në nivelin e përkatësisë dhe dashurisë, paradoksi është edhe më i thellë. Njeriu i sotëm është më i lidhur se kurrë përmes rrjeteve sociale, por njëkohësisht më i vetmuar. Komunikimi është i vazhdueshëm, por i cekët. Përkatësia është virtuale, por rrallë e përjetuar. Miqësia, dashuria dhe intimiteti shpesh zëvendësohen me vëmendje të shpejtë dhe miratim digjital. Nevojat për vlerësim dhe respekt sot janë zhvendosur nga brendësia tek ekrani. Vetëvlerësimi matet me pëlqime, ndjekës dhe shikime. Njeriu nuk pyet më “a vlej?”, por “a dukem?”. Kjo krijon një identitet të brishtë, që ushqehet nga reagimi i të tjerëve dhe shembet lehtë në mungesë të tij. Dhe në majë të piramidës, vetë-realizimi është kthyer në një koncept të konsumueshëm. Ai shitet si sukses, produktivitet, optimizëm i detyruar dhe “versioni më i mirë i vetes” por shpesh kjo ndjekje nuk buron nga kuptimi i brendshëm, por nga presioni për të mos mbetur pas. Njeriu sot nuk pyet më çfarë dëshiron të bëhet, por çfarë duhet të duket se po bëhet.
Në këtë realitet, piramida e Maslow-t nuk është më një ngjitje e qetë, por një lëvizje kaotike mes niveleve. Njeriu kërkon vetë-realizim pa siguri, vlerësim pa përkatësi dhe dashuri pa praninë reale të tjetrit. Kjo është arsyeja pse, pavarësisht arritjeve, ndjenja e përmbushjes mbetet e rrallë.Njeriu i sotëm nuk vuan nga mungesa e mundësive, por nga mungesa e orientimit. Piramida nuk është zhdukur, ajo është përmbysur nga ritmi, krahasimi dhe iluzioni i përparimit të vazhdueshëm.Dhe ndoshta pyetja më e rëndësishme që Maslow do të na bënte sot nuk do të ishte “në cilin nivel je?”, porcilën nevojë po përpiqesh ta përmbushësh me gjënë e gabuar?
Ndaje
