Në një shekull të trazuar nga luftëra, ideologji dhe kriza identiteti, Hermann Hesse mbeti një zë i qetë por i palëkundur. Ai nuk u përpoq të shpëtonte botën me manifestë politike por me një kërkesë më të vështirë,të shpëtonte njeriun nga humbja e vetvetes. “Mëso se çfarë duhet marrë seriozisht” nuk është thjesht një këshillë morale por thelbi i filozofisë së tij jetësore. I lindur në vitin 1877, Hesse jetoi në një kohë kur Evropa po humbte boshtin e saj shpirtëror. Përballë nacionalizmit, luftës dhe konformizmit, ai zgjodhi një rrugë të brendshme. Romanet e tij Demian, Siddhartha, Ujku i Stepës nuk flasin për pushtet apo fitore por për krizën e individit që nuk di më çfarë ka vlerë reale. Në këtë kuptim, Hesse nuk është vetëm shkrimtar por një udhërrëfyes filozofik. Të marrësh seriozisht gjërat e gabuara, sipas Hesse-s, është një nga tragjeditë moderne. Shoqëria i mëson njerëzit të vrapojnë pas suksesit, statusit dhe miratimit, ndërsa lë pas dore shpirtin, heshtjen, vetminë krijuese. Ai na kujton se jo gjithçka që bën zhurmë ka rëndësi, dhe jo gjithçka e rëndësishme bën zhurmë. Serioziteti i vërtetë nuk qëndron te rregullat e jashtme, por te ndershmëria me veten. Në veprat e Hesse-s, njeriu përballet vazhdimisht me zgjedhjen midis jetës së imponuar dhe jetës së vetëdijshme. Të marrësh seriozisht këtë zgjedhje do të thotë të pranosh dhimbjen e rritjes, vetminë e mendimit të lirë dhe përgjegjësinë për rrugën që zgjedh. Është më e lehtë të ndjekësh turmën sesa të dëgjosh zërin e brendshëm dhe Hesse e dinte këtë më mirë se kushdo. Dhe sot , në një botë të mbushur me shpërqendrime, mesazhi i tij tingëllon më aktual se kurrë. Të mësosh çfarë duhet marrë seriozisht është një akt rebelimi i heshtur, të zgjedhësh kuptimin mbi pamjen, thellësinë mbi shpejtësinë dhe qenien mbi pasjen. Hermann Hesse na lë këtë trashëgimi të thjeshtë, por të vështirë, se jeta nuk kërkon të jetojë sipërfaqshëm por me vetëdije. Dhe vetëm kjo, sipas tij, ia vlen të merret seriozisht.
