Në një epokë ku tastierat, ekranet dhe teknologjia digjitale kanë pushtuar përditshmërinë, shkrimi i dorës po zbehet ngadalë, duke rrezikuar të mbetet vetëm një zakon i së kaluarës. Pikërisht për këtë arsye, nisma globale e UNESCO-s për mbrojtjen e shkrimit të dorës vjen si një thirrje e fortë për ndërgjegjësim jo vetëm për institucionet arsimore por për gjithë shoqërinë. Shkrimi i dorës nuk është thjesht një mënyrë për të hedhur fjalët në letër por një proces i ndërlikuar mendor që aktivizon disa zona të trurit njëkohësisht, duke ndihmuar zhvillimin e kujtesës, përqendrimit dhe aftësisë për të menduar në mënyrë kritike. Ekspertët theksojnë se fëmijët që shkruajnë me dorë mësojnë më mirë, kuptojnë më thellë dhe e përvetësojnë informacionin në mënyrë më të qëndrueshme sesa ata që mbështeten vetëm te teknologjia. Përmes shkrimit të dorës, fëmijët nuk mësojnë vetëm shkronjat por edhe durimin, disiplinën dhe lidhjen emocionale me atë që shkruajnë. Çdo gërmë e formuar me dorë mbart përpjekje, përqëndrim dhe identitet personal. Ndryshe nga teksti i shtypur, shkrimi i dorës është unik, i papërsëritshëm dhe pasqyron karakterin e individit. Në aspektin kulturor, shkrimi i dorës është një pasuri që lidh brezat. Dorëshkrimet, letrat, ditarët dhe dokumentet historike janë dëshmi të gjalla të mendimit dhe ndjenjës njerëzore ndër shekuj. Humbja e kësaj aftësie do të thoshte edhe shkëputje nga një pjesë e rëndësishme e trashëgimisë sonë kulturore.
Nisma e UNESCO-s na kujton se teknologjia duhet të jetë një mjet ndihmës, aspak zëvendësues i plotë i aftësive bazë njerëzore. Ruajtja dhe promovimi i shkrimit të dorës, sidomos në arsim, është një investim në zhvillimin intelektual, emocional dhe kulturor të brezave të ardhshëm.Sepse shkrimi i dorës nuk është thjesht një aftësi por një mënyrë për të menduar, për të mësuar dhe për të lënë gjurmë njerëzore në kohë.
Ndaje
