Ka diçka magjike në bisedat që nuk kanë asnjë kuptim. Ndoshta e kanë zanafillën në kafene, ku kafeja është e fortë dhe njerëzit e dobët përqendrohen në çdo fjali si të ishte Deklarata e Pavarësisë. Dikush flet për politikë, tjetri për ekonominë, dikush tjetërpër një gjë që s’e kupton askush, dhe papritmas ke hyrë në universin e njohur: Ares mares kukumares , broçkulla kot më kot. E bukura është se këto biseda kanë fuqinë të të çlodhin. S’të duhet të mendosh, s’të duhet të analizosh, s’të duhet të nxjerrësh përfundime thjesht rri aty, dëgjon, qesh me vete dhe ndjen një lehtësi të vogël që të pushton papritmas. Më e çuditshmja është se këto biseda, edhe pse nuk shkojnë askund, kanë një rregull të fshehtë. Çdo njeri ka një rol, atë që flet dhe duket sikur po shpik teorinë e shekullit. Ka atë që ndërhyn me diçka që duket krejt e rastësishme por papritmas, duket si lidhje e fshehtë midis politikës, motit dhe gjysheve misterioze. Dhe pastaj është ai që qesh me të gjithë, por nuk thotë asgjë, ai është publiku i mençur, që e di se gjithçka po shkon drejt një ares mares kukumares epike. Ka një lloj kënaqësie në këto biseda. Ti mund të vësh kafenë në tavolinë, të shikosh si drita e diellit bie mbi qelq dhe të mendosh: “Ja ku janë njerëzit e mi, duke folur kot.” Një histori për macen e hallës, një për sobën e komshiut, një për një teori konspiracioni që as Google nuk e gjen dhe në fund, e kupton se kjo është terapia më e mirë e ditës. Në një botë ku gjithçka ka kuptim, ku çdo mesazh duhet të prodhojë efekt, ku çdo lëvizje duhet të justifikohet, një bisedë pa sens është si një copë çokollade në mëngjes, thjesht e bukur, thjesht e lumtur, thjesht… ares mares kukumares. Më e bukura? Kur mbaron biseda, kur kafenë e ke pirë dhe vetë ke qeshur aq sa të ka zënë dhimbja e faqeve, ndjen atë lehtësinë që nuk e jep as meditimi, as joga, as pushimi në plazh. Thjesht dëgjo bisedën që nuk shkon askund, qesh me të dhe ndihesh sikur ke bërë diçka të madhe edhe pse nuk ke bërë asgjë. Sepse në fund të fundit, jeta nuk është gjithmonë për rezultate, fakte dhe plane. Ka momente që janë për të qeshur me absurdin, për të ndarë marrëzinë, për të thënë: “Po, kjo është biseda ime, broçkulla kot më kot, dhe unë e dua çdo sekondë të saj.” Dhe aty ku duket sikur nuk ka kuptim, aty ndodh magjia, një dhomë plot njerëz që flasin pa lidhje, dhe ti je aty duke marrë frymë thellë dhe duke menduar: “Bravo… ares mares kukumares, çlodhja më e bukur e ditës.”
