Sonte, ndërsa po mbyllja dritaren dhe nata hyri në dhomë si një hije e gjatë, e ndjeva sërish atë dhimbjen e vogël të brendshme, pasigurinë. Ajo ndjesi e çuditshme në stomak, si një boshllëk që nuk mbushet me ushqim, as me zhurmë, as me njerëz. Thonë që është frika nga e ardhmja ndërsa unë mendoj se është thjesht, humbja e tokës nën këmbë, një lëkundje e lehtë që të kujton sa shumë gjëra nuk i ke në dorë. Këto ditë më ndodh shpesh të pyes veten a po shkoj drejt, a po bëj mjaft, a jam duke humbur kohë apo duke e ndërtuar cdo gjë sic duhet. Ka mbrëmje ku ndiej se jam shumë afër asaj që dua të jem. Ka ditë të tjera ku më duket se jam diku në mes të askundit, pa busull, pa hartë, pa dritë. Ndoshta kjo quhet të jesh në moshën e mesme e ndoshta kjo quhet të jesh njeri. Dhe prapë, në gjithë këtë paqartësi, më është bërë zakon të zgjas dorën tek Biblioteka madheshtore e familjes drejt ndonjë libri, sikur ai libër është një litar që më tërheq ngadalë larg humnerës. Sot hapa një libër krejt rastësisht, pa kërkuar asgjë të madhe por në faqet e tij gjeta diçka të çuditshme, qetësi. Jo përgjigje, jo plane të qarta, jo rrugë magjike por vetëm qetësi. E lexova një paragraf dhe e ndjeva trupin tim të relaksohej sikur dikush vendosi dorën mbi supin tim dhe më tha: “ Edhe kjo fazë është pjesë e udhëtimit ndaj mos u frikëso.” Psikologët thonë se njeriu ka nevojë të kuptojë, të strukturojë të ardhmen përpara se ta jetojë por e ardhmja nuk është asnjeherë një histori e shkruar, është një roman që po formohet ndërsa jeton. Dhe ndoshta ky është problemi ynë, duam ta lexojmë fundin përpara fillimit. Sonte e kuptova diçka të vogël por të rëndësishme, frika nga e ardhmja nuk është armik por një mësues i devotshëm. Ajo të thotë se je gjallë, se ke ëndrra, se ke dëshirë të ecësh. Askush nuk ka frikë nga e ardhmja nëse nuk ka shpresa të mëdha për të. Më kujtohet një mendim i Carl Jungut që e kam lexuar diku se paqartësia është vendi ku shpirti zgjerohet.
Dhe ndoshta është e vërtetë, ndoshta pikërisht në barkun e zbrazët të së ardhmes zilet më të forta të rritjes fillojnë të bien.
Ndaj sonte do ta pranoj këtë boshllëk pa u frikësuar. Do ta shoh si një shenjë se jam në lëvizje dhe jo në ngërç. Si hapësirë që po pret veten time të ardhshme, atë version që ende po formohet brenda meje. Në vend që të pres përgjigjet, do të vazhdoj të lexoj jo për t’i qartësuar të gjitha por për të qenë i gatshëm kur ato të qartësohen vetë.
Dhe ndoshta, një ditë, kur ta rilexoj këtë letër, do të qesh.
Do të them: “Ti nuk e dije atëherë, por po ecje në rrugën e duhur.”
Derisa të vijë dita kur e ardhmja nuk më tremb më.
Unë, me dashuri
