Duket qesharake por thashethemet janë si mushkonjat që nuk vdesin kurrë. Fluturojnë,zvarriten, shqyejnë ajrin dhe ti nuk kupton nga erdhën. Fillon me një buzëqeshje, një “a e dëgjuat?” dhe papritmas, e gjithë dhoma mbushet me qyqarë të padukshëm që gërmojnë tek lumturia e të tjerëve, duke lënë pas një erë të hidhur, të padukshme që nuk pyet për askënd. Fillimisht duket qesharake. Një koment i vogël për suksesin e dikujt, një përqeshje e lehtë për gabimin e tjetrit dhe ti buzëqesh, si i pafajshëm që je por këto kafshë të vogla nuk harrojnë. Ato ngjiten, shumohen dhe kthehen në një mori të padukshme që të rrethon, të shikon dhe të gjykon. Një thashethem i vogël është si një virus i fshehtë që depërton tek besimi, tek qetësia, tek çdo hap i vogël i lumturisë dhe nuk ka antibiotik. Ato nuk kanë etikë, nuk njohin masë dhe nuk kujdesen për të vërtetën. Shumica mendojnë se janë thjesht një lojë e vogël, një mënyrë për të kaluar kohën, një “gossip innocente”, por në realitet ato janë grabitës të heshtur të shpirtit. Dhe ne, si naivë shpesh i bëjmë partnerë në këtë krim, duke buzëqeshur dhe duke ecur si në mjegull, pa kuptuar se kemi ushqyer kafshët që gërmojnë dhe shpojnë çdo hap të qetësisë sonë. Ndjenjat që lënë pas janë të çuditshme, një përzierje e neverisë dhe e tmerrit, të bën të qeshësh për veten, por edhe të dridhesh nga ideja se çdo buzëqeshje e sinqertë, çdo fjalë e pastër, duket e huaj dhe e pambrojtur sepse thashethemet nuk ndalen. Ato nuk lodhen kurrë përkundrazi gërmojnë, përhapen dhe ushqehen me pasiguri, mungesë respekti dhe egon e të tjerëve. Dhe ndonjëherë, më e trishta nga të gjitha,e kupton se nuk ka armë reale për t’i ndaluar. Nuk ka mbyllje, nuk ka portë hekuri që i mban jashtë, nuk ka medikament për shpirtin që përjetohet si një fushë e mbushur me rripe dhe shpulla të padukshme. Janë gjithmonë aty, si hijet që ngjiten mbi çdo gëzim, duke të kujtuar se sa i dobët mund të bëhet njeriu para fuqisë së padukshme të fjalëve të gabuara dhe të njerëzve që nuk dinë të ndalin. Dhe kështu mbetet vetëm përjetimi i hidhur dhe i neveritshëm. Të shohësh rreth e rrotull, të kuptosh se cdo buzëqeshje e sinqertë ka nevojë për mbrojtje dhe çdo bisedë e lehtë mund të bëhet një arenë e vogël ku thashethemet vrasin besimin dhe qetësinë. Dhe ti mbetesh aty, duke qeshur dhe duke urryer njëkohësisht, duke kuptuar se nuk ka shpëtim dhe se thashethemet, si kafshë të uritura nuk lodhen kurrë.
