Më 1913, Buenos Aires bëri histori duke inauguruar linjën e parë të metrosë në kontinentin amerikan dhe në të gjithë botën hispanofone. Ky sistem nëntokësor shënoi një hap të guximshëm drejt modernitetit dhe vendosi qytetin në të njëjtin nivel me metropolet evropiane dhe amerikane. Në fillim të shekullit XX, Buenos Aires po përjetonte një rritje të jashtëzakonshme të popullsisë, kryesisht për shkak të emigracionit masiv nga Evropa. Trafiku me tramvaje dhe rrugët e ngarkuara kërkonin zgjidhje moderne. Qeveria dhe klasa politike mbështetën ndërtimin e metrosë, duke punuar ngushtë me Anglo-Argentine Tramways Company, që solli ekspertizën teknike dhe financiare për të realizuar projektin. Punimet nisën më 1911 dhe u realizuan me metodën “cut-and-cover”. Stacionet e linjës u ndërtuan me stil neoklasik duke përdorur materiale të cilësisë së lartë si mermeri, hekuri dekorativ dhe druri i punuar me dorë. Qëllimi ishte të krijohej jo vetëm një mjet transporti por edhe një hapësirë kulturore, shumë prej së cilave ruhen ende sot. Më 1 dhjetor 1913, linja e parë u hap.Plaza de Mayo ose Plaza Miserere. Trenat e drurit dhe stacionet elegante u pritën me festime masive nga qytetarët, duke shënuar një moment krenarie kombëtare dhe modernizimi për qytetin. Pas linjës A, rrjeti i metrosë u zgjerua me linjat B, C, D dhe E, duke lidhur lagje të ndryshme të qytetit. Sot, rrjeti arrin në 62 kilometra, me dhjetëra stacione dhe mijëra punonjës të angazhuar për mirëmbajtjen. Metroja shërben rreth 2 milionë pasagjerë në vit, duke mbetur një nga arteriet kryesore të transportit urban të Buenos Aires-it. Metroja e Buenos Aires-it nuk është vetëm një mjet transporti. Ajo përfaqëson modernitetin e hershëm të qytetit, ambicien e Argjentinës për të përqafuar teknologjinë dhe progresin dhe është simbol i identitetit urban. Stacionet historike, veçanërisht ato të linjës A, janë kthyer në atraksione kulturore dhe turistike, duke ofruar një udhëtim unik në kohë. Metroja e Buenos Aires-it nuk ishte thjesht ndërtim infrastrukture por një kapitull themelor i historisë urbane latino-amerikane. Ai shënoi hyrjen e kontinentit në epokën e transportit modern dhe vendosi themelet për zhvillimin e mëtejshëm të qytetit. Sot, metroja vazhdon të lidhë të kaluarën me të ardhmen e kryeqytetit, duke ruajtur të njëjtën magji historike që kishte më 1913.
